Güneş
Ah aydınlıklardan uzaktayım
Kafamda o dağılmayan sükûn.
Ölmedim lâkin, yaşamaktayım
Dinle bak: vurmada nabzı ruhun.
Yarasalar duyurmada bana
Kanatlarının ihtizazını.
Şimdi hep korkular benden yana
Bekliyor sular, açmış ağzını.
Ah aydınlıklardan uzaktayım
Kafamda dağılmayan sükûn.
Ölmedim lâkin, yaşamaktayım
Dinle bak vurmada nabzı ruhun.
Siyah ufukların arkasında
Seslerle çiçeklenmede bahar
Ve muhayyilemin havasında
En güzel zamanın renkleri var.
Ölmedim hâlâ.. yaşamaktayım.
Dinle bak: vurmada nabzı ruhun!
Ah aydınlıklardan uzaktayım
Kafamda o dağılmayan sükûn.
Ruhum ölüm rüzgarlarına eş,
Işık yok gecemde, gündüzümde.
Gözlerim görmüyor... lâkin güneş
O her zaman, her zaman yüzümde.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sanma ki derdim güneşten ötürü;
Ne çıkar bahar geldiyse?
Bademler çiçek açtıysa?
Ucunda ölüm yok ya.
Hoş, olsa da korkacak mıyım zaten
Güneşle gelecek ölümden
Ben ki her nisan bir yaş daha genç,
Her bahar biraz daha aşığım;
Korkar mıyım?
Ah, dostum, derdim başka..
Meçhul
Sokakta yürür gibi yürür düşüncelerin içinden.
Kimseye çarpmadan,
Ama her şeyi biraz yaralayarak geçer.
Çünkü Fecri’nin suskunluğu
bir çınar kadar gürültülüdür aslında.
Ama kimse duymaz.
Kendini anlatmaz;
çünkü herkes anlatmayı seviyor,
anlamayı değil.
O da susar.
Ama o sustukça
tarih biraz daha kararıyor.
Bazen bir çocuğun gözlerinde durur,
bazen eski bir haritanın kenarında,
bazen rüyasında Oğuz Kağan’la yürür—
hiç konuşmazlar.
Zaten anlamak için konuşmaya gerek yoktur.
Bir kadını sevdiğinde
ona değil,
göğe daha uzun bakar.
Çünkü aşkı yüzüne söylemek,
eksiltmek gibi gelir ona.
Fecri…
Bir şiirin tam ortasında
hiç yazılmamış bir dizedir.
Sanki biri unutmasın diye
Bir Garip Şiir
Ey yüzüyle baharları utandıran güzel,
Gülüşünle ferahlayan bir ömür olur ezel.
Kirpiklerin incecik sır gibi düşerken yanağa,
Bir tek bakışınla karar verir gönül her şeye.
Ne gariptir bu sevda… ne yoldayım ne menzilde,
Her adımda yoksun, her yerde izinsin.
Çaresizlik gölgesi gibi dolaşır arkamda,
Yorgun bir gönlün duasıyım artık gecelerde.
Dediler ki aşk, bir kavuşmanın adıdır,
Oysa ben seni beklerken kendime vardım.
Rüyalar bile yetmedi vuslatı tarif etmeye,
Sen ki yalnız kalbime değil, zamana da sığmadın.
Ben seni sadece görmek için sevmedim,
Sensizken bile seni taşıdım her hecemde.
Yanmak bazen sönmekten kıymetlidir,
Aşkı bilen bilir, ateşte açan güllerden.
Kavuşmak mıdır sevda? Hayır, o sadece bir perde,
Gerçek aşk, vuslatsız sevmeyi öğrenmektir belki de.
Bazen bir bakışa bile muhtaçken insan,
Sonsuzluğu istemek… işte aşk budur aslında.
Fecrin Kalemi
Bir aşk ki düştü bahtıma, devâ değil, dert olur,
Gülüşünle başlar her an, sensizlikle ziyan olur.
Gözlerin bir ateştir ki gönlümde harla durur,
Her bakışın firak gibi, her sözün bir yâr olur.
Gece iner, içim ürperir, adını mırıldanırım,
Ruhumda bin yankı var, hepsi sana varırım.
Bir yanda hicrân yâresi, bir yanda vuslat hayali,
Sensiz geçen her ömür, gam ile ziyanlı hâli.
Ayrılık, bir cellât gibi çöktü omuzlarıma,
Adını andıkça düşer yaş göz pınarlarıma.
Sana varmak için yandım, kül oldum her adımda,
Sen bilmezsin, nice gönül, yanar bir tek adında.
Kavuşmak… Ne yüce bir ümit, ne meçhul bir sefer,
Sen gelsen, bahar olur, düşman dahi dost eder.
Gülüşünle kırılır zincir, dağlar bile eğilir,
Sevdan öyle bir dağ ki, yalnız aşkınla eğilir.
Ey yârim…
Sen git, ben beklerim, ömrüm yeterse eğer,
Sükûtunla bile sevdim, bir sesinle âlem değer.
Kalbimde taht kurmuşsun, adınla çarpar her an,
Hasretinle yanarım da, sana küsmem bir zaman.