Sonbaharın Tutsağı
@ysn07
Oysa ben akşam olmuşum, yapraklarım dökülüyor usul usul, adım sonbahar.
Şu anda okuduğu kitap
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
İyi Geceler Duman Gözlüm
Darmadağınık oldum yine. Oysa sen varken her şey yerli yerindeydi. Neyi, ne zaman, nasıl yapacağım belliydi. Yerim belliydi. Ya şimdi? Aklımda adım atacak yer yok. Gönlüm sanki bir puzzle gibi olmuş, paramparça. Her parçasında yine sen varsın. Biliyorum, hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. Keşke yine bir araya gelebilsek. Puzzlenin çizgileri gibi olsa da yüzümüzdeki çizgiler ne fark eder? Tenim hala sıcakken dokunayım sana, bana o da yeter...
Toz pembeymiş hayallerim seni görmeden önce. Ayaklarım yere değmiyormuş. Hoyratmışım, umursamazmışım, hiçbir şeyi beklermişim. Miladım olmuşsun ben fark etmeden. Artık beklediğim şeyi biliyorum, toz pembe hayallerden uyanmışım, ayaklarım yere değiyor. Çünkü ben sadece...
Tıpkı bir yağmur damlası gibi sana olan sevgim. Tek başına çaresiz gibi görünse de yaşadıkça sel olup akacak sen de beni sevince!
Bir Sen Konmuştun Yüreğime
Bir sen konmuştun yüreğime,
Sonbaharımda dökülen yapraklar gibi.
Yaşadıklarımız, yaşayamadıklarımız var,
Papatyanın yaprakları gibi.
Bir sen konmuştun yüreğime,
Umutlarımı hayallerimi hatırlatan.
Çırpındıkça gözyaşlarımı akıtan,
Bakışlarıyla aşkı bana hatırlatan.
Bir sen konmuştun yüreğime,
Yüreğimden hiç gitmesin istediğim.
Yuvan sadece kalbim olsun istediğim,
Nefesin nefesim olsun istediğim.
Bir sen konmuştun yüreğime,
Sonbahar rüzgarları gibi üşütmeyen.
Estikçe gönlüme hüzün getiren,
Ne öldüren ne güldüren.
Y.D