its good to see tony's back
bu da bitti ama diger cilt direkt konu olarak devami oldugu icin devam ediyorummm tony geri dondu ama hem kendisini hem sirketi toparlamaya calisirken bir de dusmanlariyla ugrasiyor NE CEKTI BU ADAM BE.. hem o eskileri hicbir zaman da hatirlamasi mumkun olmayacak resmen bruh?? kotu bir durum. pepper'a haaalaa gicik oluyorum simdi de elektromanyetik seyi bana ver ver ver diye tutturdu en basta istememistin kiyameti kopariyordun kiz n'oldu. sinirimi bozuyor pepper. neyse ki tony hic de asksal olarak sevmiyor. ben hill ve tony tercih ederim daha yakisiyorlar hem hill namnmmm yummy good taste yani. ama tony onlarla hic ugrasmasin isterim daha cok da pepper go awaayy onun disinda herkes olur (isteginiz gerceklesmeyecek nico bey.)
Merhaba arkadaşlar. Hepimize mümkün olduğunca iyi akşamlar ve iyi geceler dilerim. Normal şartlar altında yazara ait serimizi sonlandırmıştık lakin güzel bir cumartesi sabahı tazesiyle elime böyle bir eser geçince bunu mutlaka değerlendirmem gerektiğini düşündüm. İyi ki de öyle yapmışım. Kitaba ise ilginç bir biçimde başlıyoruz. Bunlardan birisi de yazarın bu eseri basılmaya değer bulmadığı bir trunk novel olarak değerlendirmesi. Çünkü yazarken eserin çok iyi olduğunu ama bittikten sonra ise berbat olduğunu söylüyor. Bu tıpkı bazı durumları yaşarken çok güzel gelmesi ama geriye dönüp baktığında bunların insanın midesini bulandırması gibi.
Blaze ise kitapta karşımıza çıkan Clayton Blaisdell karakterinin lakabıdır. Eserde hem çocukluk hem yetişkinlik dönemi konu edinildiği için bir yerde kafa karışabilir. Yazarın da eserini çok fazla beğenmediği için devamını getirmediğini ve erken bitirdiğini düşünüyorum. Tüm kazancını bağışlama sebebi de bir çeşit özür olabilir. Ancak yine de ben beğendiğimi hatta biraz çocuksu bir dille yazdığı için etkilendiğimi, bir yerden sonra da karaktere karşı içimdeki öfkenin dindiğini hissettim. Bunun temel sebebi ise Blaze dediğimiz haydudun saflığının seviyesi oldu. Gerçi buna saflık denir mi bilmiyorum ama başka kelime de bulamadım. Bebek için alışveriş yaptıktan sonra eve gidip bebek mamasının tadına baktığı kısım beni benden aldı. Dedim geçmiş olsun. Tabii aramızda bebe bisküvisi yemeyen var mı hatta yirmili otuzlu yaşlarında olup hala seven dahi vardır diye düşünüyorum.
Hikaye ise çok garip bir noktada başlıyor. Bir hırsızlıkla başlıyor yani ama bir an kendimden şüphe ettim. Nasıl? Ford olması lazım, çalmak için eski ve takip edilmeyecek bir araba arıyorlar. Arıyorlar diyorum ama aslında tek kişinin aradığını öğreniyoruz. Fight Club
Merhaba arkadaşlar. Ve elveda... Son Stephen King kitabını da bu vesileyle geride bırakmış olduk. Zaman bir şekilde geçiyor öyle değil mi? Yazarı okumak ne kadar mutlu ediyorsa bir süre sonra okunacak kitabı kalmayacağını bilmek de o kadar üzüyor. Bazen hiç bitmese kitapları diyorum ama bu saçma bir hayal tabi biliyorum. Kurduğumuz kaç hayal gerçek oldu onun da farkındayım o yüzden çok da uzatmıyorum. Mutlu bir cumartesi ve pazar diliyorum hepimize sadece.
Kitap ise hep daha evvel okuduğum bir hikaye gibi geldi gözüme. Dile kolay yazarın tam 77 kitabını geride bırakmış olduk. Hal böyle olunca tanıdık gelmesi kadar normal bir durum yok bence. Konusu ise eşcinsel olan insanlara yaklaşım odaklı oluşturulmuş. Şimdi arada fark olan şöyle bir fikrimi belirteyim. Eşcinseller ölsün, yerlerde sürünsün gibi düşünmedim, düşünmüyorum çünkü beni ilgilendirmiyor. Beni ilgilendiren bir durum yok bu alanda. Nasıl yaşamak istiyorlarsa öyle yaşasınlar. Daha evvel de benzer şekilde fikrimi belirtmiştim. Ben bir kedi kostümü giyer ve kediyim diye konuşursam büyük ihtimalle uzun süre akıl hastanesine yatırılırım. Hayatında bir kere bile çocuk doğurmamış, sancısını çekmemiş, her ay regl olup kıvranmamış birinin çıkıp ben kadınım demesi her şeyden öte kadınlara hakarettir. Kadınlar kendilerine bu hakareti kaldırabiliyorsa bu onların sorunudur. Ben bunu kabul etmiyorum ve etmeyeceğim. Başkası başka şekilde düşünüp kabul edebilir. O da onun düşüncesidir, saygı duyarız ama uzak dururuz.
Diğer yandan bu eşcinsel hadi buna saldıralım, bunu öteleyelim, bunu ayrıştıralım düşüncesinde de değilim. Bir insan belirli bir fikirdedir, onunla fikirlerim uyuşmuyorsa kendisinden uzak dururum. Ne ona ne de kendime zarar vermem. Bunu fiziksel olarak bir şiddete geçirmek ise tam manasıyla aptalca bir mantık.
Merhaba arkadaşlar. Kitapta kaç karakter var hiç dikkat ettiniz mi? Kitaplardaki karakterlere dikkat ediyor musunuz bunu da sorayım. 70 tane vardır herhalde karakter bu kitapta. Ortalama 10 sayfada yeni bir karakter düşüyor payımıza diyebilir. Yazarak bile gitseniz bir yerden sonra hepsi karışıyor, hikayeye odaklanın karakterlere değil diyebilirim. Pek çok kısımda da sıkıcı olduğunu belirtmeden geçemeyeceğim. Bu kadar uzun sayfalar arasında elbette sıkılacağız. Baştan sona nefessiz okuduk diye yalan mı söyleyelim yani? Konusu itibariyle dikkat çekici olduğunu söyleyebilirim. Bir salgın var dünya genelinde ve yayılan virüs yalnızca kadınları etkiliyor. Onların uykularında ortaya çıkıyor, hatta bütün vücutlarını kaplıyor, kadınların yanındaki erkekler bu virüsü kadınlardan ayırmaya çalıştıklarında yaşananlar ise yazarın hayal gücünün doruk noktalarından.
Daha evvel yazarın iyi ve kötü arasında bir seçim yapmadığını defalarca belirtmiştim. Burada da benzer bir durum görüyoruz. Kadın düşmanları ortaya çıkıyor her zaman olduğu gibi. Onlar kadınları öldürmekten yanalar. Karanlık çağdaki cadı uydurması gibi davranıyorlar. Hemen ardından kadınlarına gönülden bağlılar çıkıyor. Ne olacaksa olsun ben kadınımın yanında olacağım diyenler, kadınım olmadan yaşayamam deyip kendi canına kıyanlar. Dediğim gibi ortası yok yazarın. Açıkçası iki konuda da haklı. Cinsiyetin değil insanın rezili ve veziri olur mesajı veriyor aslında. Etki alanı olarak bir kasaba seçilmesi de dikkat çekici. Herhalde konu bağlamında bütün dünyayı bağlasa 700 değil 7000 sayfalık ansiklopedi çıkaracak bize yazar.
Diğer yandan Evie karakteri çok ilgimi çekti. Hani bir ‘Kahraman’ temalı film olur. Herkes kasabada sakince yaşarken bu gelir, felaketler de gelir. Adam mücadelesini verir ama olaylar da üzerine
Yarın Çok Güzel Bir Gün!
Merhaba arkadaşlar. Ne kadar tanıdık bir kitap diyorum. Karanlık Öyküler kitabında da okuduğum bir hikayeydi bu. Orada kısa bir öyküydü fakat burada görsellerle de süslenmiş olarak karşımıza çıkıyordu. Bu hikaye üzerine çok düşünüyorum ve bazen karşılaştığımız bir durum dikkatimi çekiyor biraz. Bir konu üzerine çok fazla düşündüğümüzde o konu hakkında bildiklerimiz de aklımızdan çıkabiliyor. Sizlerde de böyle oluyor mu yoksa bu kişisel bir durum mu?
Gray adında bir karakterimiz var ve bizler onun çocukluk zamanına dönüyoruz. Çocukken kardeşi Dan’ı arı ısırıyor ve vefat ediyor. Bunun etkisinden de haliyle çıkamıyor çocuk. Ailesi ona biraz dışarı çıkması gerektiğini bir şeyler yapması gerektiğini söylüyor. Bir noktadan sonra çocuk dışarıya çıkıyor ve kitaba da adını veren karakterle karşılaşıyor. Burada da çok kötü bir şey öğrenip bir darbe daha alıyor. Diğer yandan kısa bir hikaye olması, aynı zamanda iyi bir kurgusu olmasıyla da yazarı okumak isteyenler için iyi bir başlangıç olabileceği düşüncesindeyim. Aniden 700-800 sayfalık bir romanına başlamaktansa bu kitabıyla başlamak bence daha iyidir.
Şöyle bir kısa özet yine geçelim. 1914 yılına dönüyoruz. Yani oldukça yaşlı olduğunu öğrendiğimiz karakterin 9 yaşında olduğu döneme. Öğrendiğimiz kadarıyla 81 yıl evvelini anlatıyor yani anlatıcı tam 90 yaşında. Yazardan ilginç bir bakış açısı demek mümkün. Castle Nehri’nde kitaba adını da veren karakterle, siyah takım elbiseli adamla karşılaştığımız döneme iniyor ve anılar üzerinden bu hikayeye misafir oluyoruz. Yazarın zamanında korku hikaye ve filmlerini eleştirdiği eserini düşününce acaba bu öykünün yazılma hikayesi nasıldı diye aklıma da gelmedi değil hani. Çizimler ise beklemediğim sürprizlerden biriydi. Asıl sürpriz ise arı sokması hadisesinin
Yarın Çok Güzel Bir Gün!
Merhaba arkadaşlar. Uzaylılar var mıdır? Bu durum hala dünyamızın en büyük gizemi. Başlasak tartışmasına, bitiremeyiz. En baştan söyleyeceğimi söylemek istiyorum, kitabın iki farklı baskısı var. Benim okuduğum tam metin baskısı. Her zaman olduğu gibi yazarı okumak isteyenlere istedikleri zaman gönderimini sağlayacağız. Onun müjdesiyle başlamak istedim. Bir de bu ismi tam olarak kim düşündü acaba derken yine büyük emektar Gönül Suveren’in ilk çeviriyi yaptığını gördüm. O benim dokunulmazlarımdan birisi o yüzden ses etmiyorum. Orijinal adı olan The Tommyknockers ise çok başka bir anlamda kullanılıyor. Hani şu minyonlar vardır. Çok tatlı küçük canlılar olarak karşımıza çıkar animasyonda ama gerçekte biliriz ki Almanların dünya savaşı yıllarında kampta çalıştırıp dillerini anlamadığı ve dalga geçtiği çocuk işçileri sembolize eder. Burada da bu kelime zamanında Charlie Chaplin’in de pek çok kısa filminde değindiği ve sonradan uzun olarak çektiği Altına Hücum meselesindeki akın edilen madenlerde bulunduğuna inanılan ve halkın da çekindiği küçük adamları temsil eder. Bu yönüyle de dikkat çekicidir ama bizim dilimizde yalnızca ‘Şeffaf’ ve bu durum bana biraz komik gelse de artık yapacak bir şey yok. Ne yapalım Gönül Suveren’in kendi alternatif çevirisi de ‘Umacılar’ ama onu da kullansa bunu da kullansa tam bir tanım olmayacaktı zaten. Allah rahmet eylesin bir dönem ne çeviriler yaptı kardeşiyle beraber.
Diğer yandan Asimov’u ve benzeri bazı yazarları ayırarak söylüyorum ki konusu uzaylılar olan her türlü romanı merakla okur, filmi de heyecanla seyrederim. Tabi ilgimi çektiyse. Asimov ve benzerlerini ayırmam ise onların kendi alanında büyük üreticiler olması ve bir döneme damga vurması. Günümüz yazılarını görünce onlarınki basit kalsa da bir döneme
