Saat 01.30, yağmurlu bir kış gecesi
Muğla'nın dağlarından gelen soğuk yağmurun hüzünlü tınısıyla birleşerek, uzaklardan gelen bir özlemi hatırlatıyor.Her damla yitik bir zamanı, unutulmuş bir yüzü,kaybolan bir umudu sessizce fısıldıyor gibi.Duman dağların eteklerine çökmüş çoktan.Karanlik gecenin çöküşünü gizliyor sanki.Her şey suskun. Sadece rüzgârın ve yağmurun ince sesi duyuluyor buğulu camlar arkasından.
Gece bitmek bilmiyor, içime çektiğim soğuk hava iliklerime işliyor.Cam kenarında,camlar buğulanmış dışarıda dünya yokmuş gibi.
Tavanlar bu gece daha düşük, duvarlar daha sessiz ve sert.Ömür ise parça parça düşüyor elimden .
Herkes uzak, anılarda kalmış sesleri sadece.Vazgeçmek artık bir alışkanlık ve kelimler daha da anlamsız,sessizlik ise ağır ve köşede bekleyen bir gölge gibi...