Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kendimi bildim bileli kalbimde yuva yapmış korkunç ... Bir degersizlik hissiyle yaşamaya çalışıyorum . Anne olmak içimde ki bu karanlığı bir nebze olsun kapatır diye düşünüyordum ama olmadı ve değersiz hissetmekten çok yoruldum. Eksik hissetmekten çok yoruldum, fazla hissetmekten.ÇOk yoruldum... Ne bileyim maskeli depresyonumdan yoruldum. Sürekli gülmeye çalışıp içimin ağlamasından ve bunu gizlemeye çalışmaktan çok yoruldum . O kadar yoruldum ki ...
Kapatma kalbini
Daha dur bahar var, esip gürledi rüzgar
Kapatma kalbini daha dur güneş var,
Dolular yağdırsa da gökler,
Kapatma kalbini daha dur.
Çetindi bu kış biliyorum, pencere hırçın bir canavar yuva yapmıştı sanki
Dan,dan,dan durmadan vurup bırakmazdı seni rahat
Biliyorum, ürkek yüreğin ve gözlerinden akan yaşın tek şahidi sendin
Biliyorum, dehlizin en dibinde karanlıklarla boğulamayıp çırpınışlarının çığlıklarını
Ve biliyorum, sonsuzmuş gibi gelen o karanlık cehennemini
Ama sen yine de kapatma kalbini
Çünkü ben başka bir şey daha biliyorum
GEÇİYOR VE GÜNEŞ MUTLAKA DOĞUYOR ÜSTÜNE, YETER Kİ SEN KAPATMA KALBİNİ CEHENNEM ZİNDANINDA!
Hoşça kal Van...
Bir gün sonra Van'dan ayrılıyorum.
Ne kadar kızsam da, ne kadar kırgın olsam da bu şehir hayatımın en büyük parçası oldu. Çünkü en güzel anılarımı da en ağır acılarımı da burada yaşadım.
Çocukluğum bu sokaklarda geçti. Hayallerimi burada kurdum. İlk kez burada sevdim, ilk kez burada kalbim kırıldı. Sevdiğim adamı burada tanıdım, burada sevdim ve yine burada kaybettim. Bazı insanların gidişi bir şehirden daha büyük boşluk bırakıyormuş, bunu burada öğrendim.
Arkadaşımı burada toprağa verdim. Onunla yürüdüğümüz sokaklar şimdi sadece bir hatıra. Kedimi burada kaybettim. Bir canın eksilmesinin evi nasıl sessizleştirdiğini burada gördüm.
Bu şehir bana bazen yuva oldu, bazen yara. Bazen sığındığım yerdi, bazen kaçmak istediğim yer. Ama ne olursa olsun hayatımın en ağır yüklerini burada taşıdım.
Şimdi Ankara'ya gidiyorum. Yeni bir şehir, yeni bir hayat beni bekliyor. İçimde biraz umut, biraz korku ve çokça hüzün var. Çünkü insan bir şehri terk ederken sadece evini bırakmıyor; anılarını, kaybettiklerini ve yarım kalan hikâyelerini de geride bırakıyor.
Ve sanki gitmeme bir gün kala Van bana son kez dönüp vurdu. Zaten taşıdığım onca yük yetmezmiş gibi, giderken bir darbe daha bıraktı kalbime. Belki yıllar sonra bu şehri özleyeceğim, belki de bana yaşattığı acıları hatırlayacağım. Ama bildiğim tek şey, buradan giderken eski benliğimin büyük bir kısmını burada bırakıyor olmam.
Hoşça kal Van.
Arkadaşımın anıları sende kaldı.
Kedimin izleri sende kaldı.
İlk aşkımın izleri sende kaldı.
Çocukluğum sende kaldı.
Ben gidiyorum ama benden kalanlar hep seninle kalacak.
Batı Şeria'da zulüm var!
Kaç yuva yıkılıyor kaç kişi öldürülüyor sence sadece sayıdan ibaret mi bu ruhlar?