Sanırım bir gün çocuklarım olursa ve eğer mutsuzlarsa onlara Çin'de insanların açlıktan öldüğünden ya da bunun gibi şeylerden hiç bahsetmeyeceğim. Çünkü bu mutsuz olmalarını değiştirmeyecek. Ve başka birinin çok daha kötü şeyler yaşamış olması senin başına gelenleri değiştirmiyor. iyi ve kötü.
Ama ağlamanın asıl sebebi bir anda tünelde yüzüme vuran rüzgar karşısında duranın ben olduğumu farketmemdi. Şehri görmeyi umursamayarak. Bunu düşünmeyerek. Çünkü tünelde ayakta duruyordum. Ve gerçekten oradaydım. Ve bu sonsuz hissetmem için yeterliydi.
Yarın lisede ikinci yılıma başlayacağım. İster inan ister inanma gitmekten hiç korkmuyorum. Daha fazla mektup yazmaya vaktim olur mu bilmiyorum çünkü katılmaya çalışmakla meşgul olacağım
Ama kadınların da arzuları vardır.Kadınlar neden duygu bekçisi, bebek bakıcısı, erkeğin ruhunun , bedeninin ve gururunun besleyici konumuna indirgenmeli ki? Bir kadın olarak doğmak benim korkunç trajedim