Elif
@zaekvasht
ivan ilyiç...sürekli aradığı iyilik, hoşluk, incelik, her şeyin "olması gerektiği gibi" olması halinin arzusunu evi ve işi arasında gezdirip duruyor, birinden sağlayamadığı tatmini döngüsel bir şekilde diğerinde arıyor. bu arayış yüzünden de ehemmiyetsiz,küçücük bir olayla ölümünü başlatıyor. normalde de böyleyiz, hayatın boyunca yoksunluğunu çektiğin şeyi, sana vereceğine inandığın kişilerin, durumların, başarıların,işlerin peşinden koşuyorsun ama yine onlar tarafından, bildik yaralanmalarla yaralanıyorsun. medet umduğumuz perdeleri asarken düşüyoruz hep.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
'sana gül bahçesi vadetmedim' içinde yer aldığı dünya ve onun sistemleriyle uzlaşamayıp kendine, "Yr" adını verdiği alternatif bir dünya inşa eden ve bunun sonucunda akıl hastanesine yatırılmış olan on altı yaşındaki Deborah adlı bir kızı alıyor merkeze. kitap aslında okuyucuya kendisinin cevaplamasını beklediği birçok gizil soru yöneltiyor: akıl hastalığı tanımımız hastalığın kendisi mi yoksa hastalığın dışa vurumu mu, sadece belirli emareleri mi akıl hastalığı olarak adlandırıyoruz (mesela bir yerde doktor Fried sözde Hitler zamanında tedavi ettiği bir hastasını anımsıyor. birini içerde diğerini dışarıda tutabilen şey ne?), normalliğin ve anormalliğin keskin sınırlarla ayrılması ne kadar doğru (Deborah hastaneden çıkma izninin olmadığını hastanede belli bir yerde dolaşma izni olduğu söylenince "demek ki ben 100 m² normalmişim" diye bir şey söylüyor örneğin), akıl hastalarının ahlak sistemleri var mıdır vs. tarzında sorular bunlar. bu açıdan iyi bir kitap ama 'kurgu' boyutunda aynı şey geçerli değil.
