Zahide Ertuğrul
@zahide_ertugrul
Ayla çok uzun zaman sonra okuduğum en iyi kadın karakterdi, ruhundaki yaralara rağmen müthiş bir kadın. Kurduğu her bir cümleyi, düşündüğü tüm düşünceleri bayılarak okudum.Kitap ise Ayla'dan da mükemmel.
İstanbul yine tüm sırları, bilinmeyen yerleri ve olağanüstü güzelliği ile başroldeydi.
O kadar çok adını bırak yerini dahi bilmediğimiz kıymetli yerlerden bahsediyor ki kitapta yazar bu kitabın İstanbul turunu yapsa çok mükemmel olmaz mı ?
Ayla ve Edhem ile İstanbul'u bazen aheste aheste bazen de koşarak gezdim durdum.
Ruhlarındaki yaraları çok uzatmadan, karakterlerden kopmadan araya serpiştirmesi çok hoşuma gitti.
Ben çok keyifle okudum
İstanbul'u gezerek hikaye okumak isteyenlere tavsiyemdir
Yazar Galata için bir semtten çok bir ruh hali diyor, ve o ruh hallerini bu masal gibi kitabında öyle içten öyle gerçek ve öyle rüya gibi işlemiş ki büyüsüne kapılmamak elde değil. Eğer ki Galata'ya aşinalığınız var ise her bir sayfada sokak sokak gezindiğinzi kah eski günlerde kah bugünde hissediyorsunuz.ama bence bu kitabı sesli dinlemelisiniz çünkü dinlerken bir bakmışsın Madam Ester'in manolyaları lie birliktesin bir bakmışsın Mikail'in babası ile Hırsızlar Kahvesinde köfte - rakı yapıyorsun ya da bir bakmışssın o gemiye biniyorsun... Ben çok severek okudum Hiç Kimsenin Kentini.. Bu arada kitabın İz Tv'de belgeseli var zaten kitaptan bu belgesel sayesinde haberdar oldum ben.
Kitapta Bea'nin "blog açtığı" bölüme gelene kadar tamanen Ferrante çakması bir kitap olduğunu düşünüyordum. Fakat o bölümden sonra Ferrante etkisi devam etse de son kitapta çok güncel bir konu var : son 15 yılda hızla içimize işleyen internet.. Zaten bence de kitabı Ferrante'nin kızlarından ayıran nokta bu, evet bir yere kadar iki arkadaşlığı okuyoruz ama bir noktadan sonra o arkadaşlık çok başka şeye evriliyor. İnsanların sosyal medyada bize sundukları ya da bizim sunduklarımız gerçekten biz mi ? Çocuğumla tartışıp moralim bozulduktan sonraki hissettiğim duygunun sahibi kadın mıyım ben yoksa o tartışmadan sonra gülümseyerek çocuğuma sarılan kadın mı ? Ben kitabı severek okudum, kendi yaşıtım karakterleri okurken kendimden çokça şey buldum.Hepimizin Elisa gibi görüntüleri sevmeyen, o kişilerin varlığını,gerçekliğini seven kişiler olmamızı diliyorum.Ve yazarın sormak istediği soruya vereceğim cevabıma gelince : evet, hayat var olmak için gerçekten de anlatılmaya ihtiyaç duyar.
Kitapta birçok şey ama birçok şey havada kalmış bence.
Suat ve Selim gibi iki karakteri birbirine aşık etmesinden de Suat'ın geçmişine biraz gizem katmasını beklerdim. Bölümlerin ve cümlelerin çok çok kısa olması beni çok yordu ve konuya konsantremi zorlaştırdı. Yazarın "kadın cinayetleri" hakkındaki net duruşunu çok açık bir şekilde okuyabiliyoruz bu kitapta ve bence kitabın en güzel yanı o. Konu olarak gayet güzel bir konu ama çok sığ kalmış. Elçin Poyrazlar'ın evde bir kitabı daha var mantolu kadın gibi bir şey, kısa zamanda onu da okumak isterim.
Saklı Bahçeler Haritası okuduğum ilk Nermin Yildirim kitabı, muhtemelen de son olmayacak çünkü fark ettim ki N.Yıldırım üst üste beğenmediğim ya da sıkıldığım kitaplar okuduğumda araya alabileceğim güzel bir alternatif.Kitaba gelince yakın dünya tarihi gibiydi,sonunda gerçekten ters köşe oldum ama kısa saçlı kadının kim olduğunu tahmin ettim ,büyük başarı :) fakat kitabı okurken gece -Kalfa'nın hikayeleri yüzünden - çokça beni geren,korkutan rüyalar gördüm ve hatta biri karabasandı. Ve şimdi bu garip sonla umarım rüyamda Suad ve Behiye ile uğraşıp durmam
