Kürk Mantollu M.
@zarife25
Lisans
109 okur puanı
Mayıs 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
"Şimdi burada yatıyor, masanın üzerinde... Yarın onu götürdüklerinde ben ne yapacağım?"
Bir kitabın daha ilk sayfasından, hatta ilk cümlesinden sizi boğazınızdan yakalayıp nefessiz bıraktığını düşünün. Dostoyevski,”Uysal Kız"da tam olarak bunu yapıyor. Karısının cansız bedeni etrafında volta atan bir adamın zihnine, o karanlık çukura davet ediliyoruz.
Bir yanda hayata tutunmaya çalışan, gencecik, yetim ve "uysal" bir kız... Diğer yanda onu sefaletten "kurtaran" ama sevgisini devasa bir kibre, evi ise kurallarla örülmüş sessiz bir hapishaneye dönüştüren bir adam.
Bu kısacık kitap sadece trajik bir evlilik hikayesi değil; iletişimsizliğin, güç zehirlenmesinin ve hastalıklı bir gururun masum bir ruhu nasıl yavaş yavaş, santim santim öldürdüğünün anatomisi. Adam kızın eşyalarını rehin alırken, aslında farkında olmadan onun yaşama sevincini rehin almıştı. Adam sustukça, kız yok oldu. "Kurtarıcı" rolü, aslında en büyük cellada dönüştü.
Psikolojik derinliği iliklerinize kadar hissedeceğiniz, kibrin sevgiyi nasıl çürüttüğüne şahit olacağınız bu eseri okurken yüreğinizin sıkıştığını hissedeceksiniz.
Reklam
Dikkat spoiler içerir! :)
"Kimseyi sevmeden yaşanır mı?" Eğer bu soruya cevabınız "evet" ise, henüz Momo ve Madame Rosa ile tanışmamışsınız demektir.
Émile Ajar’ın (Romain Gary) edebiyat tarihine kazıdığı sarsıcı şaheseri Onca Yoksulluk Varken, bizi Paris’in o ışıltılı vitrinlerinden çekip alıyor; toplumun halı altına süpürdüğü, görmezden geldiği arka sokaklara, Belleville mahallesine fırlatıyor. Hayat kadınlarının çocuklarına merdiven altlarında bakan, Auschwitz’in karanlık izlerini ruhunda taşıyan yaşlı Madame Rosa ve onun büyüttüğü küçük Arap çocuğu Momo’nun dünyasına misafir oluyoruz.
Bu kitapta sadece yoksulluğun, rutubet kokan merdiven boşluklarının ve çaresizliğin hikayesi yok. Bu kitapta, teneke bir şemsiyeye "Arthur" adını verip ona ruh üfleyecek kadar sevgiye aç bir çocuğun, sokak ortasındaki sessiz çığlığı var.
Yazar bize öylesine tokat gibi bir gerçeklik sunuyor ki; okurken burnunuza o mahallenin kokusu geliyor, ötekileştirilenlerin o ağır çaresizliği boğazınızı düğümlüyor. Fakat o tekinsiz sanılan hayatların içinden öyle bir insanlık, öyle saf bir şefkat çıkıyor ki sarsılıyorsunuz.
Dünyanın bütün çirkinliğine ve acımasızlığına inat, bir çocuğun o devasa, sınır tanımaz sevgisini okuyacağınız bu romanı bitirdiğinizde, dudaklarınızdan tek bir cümle dökülecek:
"Sevmek gerek."
Kuantum Fiziği ve Kadim Efsanelerin Çarpışması
"Doğum mucizesiyle birleşenler asla ayrılamaz." Bu çarpıcı ve yürek burkan cümle, Panur Yaramanoğlu’nun ilk romanı olan Frekans: Başlangıç
Çocuk Kitabı Kılığında Varoluşsal Bir Kriz: Gertrude Stein ile Tanışma
• Kelimelerle Yapılan Bir Tablo: Dünya Yuvarlaktır
Bu kitabı okumaya başladığımda ilk hissettiğim şey hafif bir kafa karışıklığıydı. Sürekli tekrar eden kelimeler, tekerlemeyi andıran cümleler ve noktalama işaretlerinin yokluğu beni önce biraz zorladı. Ama sonra tuhaf bir şey oldu: Mantıklı bir olay örgüsü aramayı bırakıp kitabın kendi ritmine, o kelime müziğine kapıldığım an, hikayeyi gerçekten sevmeye başladım.
Kitap Ne Anlatıyor?
Amerikalı yazar Gertrude Stein, Dünya Yuvarlaktır’da görünürde küçük bir kız olan Rose’un, yanına mavi sandalyesini alarak bir dağın zirvesine tırmanma hikayesini anlatıyor. Ancak aslında Rose'un o dağa tırmanırken kendi kendine sorduğu sorularla, kimlik arayışına ve dünyanın sonsuz döngüsüne (yuvarlaklığına) dair muazzam bir varoluşsal yolculuğa çıkıyoruz.
Stein, Picasso'nun resimde yaptığını kelimelerle yapıyor; adeta "edebi bir kübizm" sunuyor. Yazarın o meşhur "Gül bir güldür bir güldür bir güldür" (Rose is a rose is a rose) mantığını tüm kitapta hissediyorsunuz. Eşyalara ve kelimelere yüklediğimiz ağır anlamlardan sıyrılıp, sadece "kendileri" olmalarının tadını çıkarıyoruz. Dünyanın en ağır konularından birini, bir çocuğun filtresiz, oyunbaz ve inatçı zihniyle okumak çok ferahlatıcı.
Son Söz:
Eğer başı sonu belli, klasik kurgulu bir roman arıyorsanız bu kitap sizi yorabilir. Ancak kelimelerle oynanan oyunları seviyor, meditatif ve sınırları zorlayan bir okuma deneyimi arıyorsanız, Rose'un mavi sandalyesiyle çıktığı bu yolculuğa mutlaka eşlik etmelisiniz.
Yaratıcılık kelimesini duyduğumuzda aklımıza genellikle tuale fırça darbeleri vuran bir ressam ya da kelimelerle dans eden bir yazar gelir. Peki ya "yaratıcılığın" aslında sadece sanatsal bir eylem değil, insanın kendi varoluşunu inşa etme biçimi olduğunu söylesem?
Rollo May’in kült eseri Yaratma Cesareti, tam da bu noktada zihnimizde yeni pencereler açıyor. Kitap, yaratıcılığı dar kalıplarından çıkarıp "kendi hayatını anlamlandırma ve var etme çabası" olarak tanımlıyor.
Okurken beni en çok etkileyen kısımlardan biri, yazarın kaygı ve cesaret arasında kurduğu bağ oldu. Yeni bir şey yaratmak (bu yeni bir benlik, yeni bir yaşam tarzı ya da yeni bir düşünce olabilir) her zaman eskiyi yıkmayı gerektirir. Ve bu bilinmezlik hali doğal olarak kaygı doğurur. Ancak May'in de harika bir şekilde ifade ettiği gibi; gerçek cesaret korkunun ya da kaygının yokluğu değil, tüm bunlara rağmen eyleme geçebilme kapasitesidir.
Psikolojiye ve varoluşçu felsefeye ilgi duyanların, hayatında tıkandığını hissedenlerin ve "Ben bu dünyaya ne katabilirim?" diye düşünen herkesin mutlaka okuması gereken, altı çizilecek cümlelerle dolu bir başucu kitabı. Okuması her zaman çok kolay değil, sindire sindire ilerlemek gerekiyor ama bittiğinde dünyaya ve kendinize bakışınızın değiştiğini hissediyorsunuz.
Reklam