Ağlatır beni dünya ehlinin acımasızlığı; bu fani alem için beklentiye giren kalbimede kırgınım.
Cahit Zarifoğlu
Reklam
Kıskanırım ölü adamı, Zarifoğlu değilim aşkımı, davamı, derdimi şiirlerle anlatayım. Kıskanırım çocuğu, hafızlık icazetinde öptüğü eli. Kıskanırım güneşi, semâya yakın insanlardan uzak. Ama en çok kardeşlerimi kıskanırım. Babamın onları sevdiği yanlarında olduğu için. Gidecekleri bir mezar olduğu için. Oysa ben ne dirisini görebilmiştim ne ölüsünü. Aynı dünyada km'ler bahane, gurur had safada yaşadık. Nasip öyle birşey ki baban var ama senden uzakta ailesiyle yaşıyor. Nasip öyle birşey ki baban ölüyor ama sen 3 ay sonra öğrenirsin. Nasipsizlik öyle birşey ki varsın ama yokluğa mahkumsun gülce. Şimdilerde yaşımdan yorgunum, annemi anlayacak babamı yargılayacak yaşlardayım. Bu memleket en çok baba deyince kanar yüreği. Baba deyince aklına gelir çocukluğu. Şimdilerde birbirine kırgın ölüyor insanlar. Helal etmek lazım hakkımızı vakit varken, yaşarken...
Dostum geç kaldın
Güneş ne gün doğacaksa
Söylediler duymadın geç kaldın
Otur ağla sonra soframda doy
Ekmek tut zeytin tat
Açlığını eğlerken sen
Bak nasıl ayçağın erleri
Savaşarak ve devirleri aşarak geldiler
Karanlığı karaladılar yolları tuttular
At tepmedeler
Bak nasıl savaşı bindiler.
Gece çınara gelip söyleşip
Kelime ettiler söz bilediler
Zorun yamanı kolayladılar
Sahip olun taşa demire
Aleve
Küle bile
Cahit Zarifoğlu
Cahit ZarifoğluReklam
Reklam