“Belki her şeyi düzeltiriz”
Bu söz üzerine Muazzez’in vücudundan bir ürperme geçti. Yaşların altında parlayan ve birdenbire büyüyen gözlerle:
“Yusuf... Ah, Yusuf... Her şey düzelir mi!”
“Bilmem... Belki... Sen kendini kaybetme de beni bekle.”
Bu sefer Muazzez onun koluna yapıştı:
“Buralardan gidelim Yusuf!” dedi.
“Gidelim!”
“Sen gelir gelmez gidelim, olmaz mı?”
“Öyle birdenbire nasıl olur? Hele ben döneyim de, beraber oturup düşünürüz!”
Genç kadın tekrar eski haline döndü. Gözleri dalarak:
“Bilmem... Çabuk gelirim dedin, değil mi? Hep seni bekleyeceğim...”