Veronika Ölmek İstiyor / Paulo Coelho
Veronika Ölmek İstiyor, dünyaca ünlü Brezilyalı yazar Paulo Coelho tarafından 1998 yılında yayımlanan, yaşamın anlamı, delilik, toplumun dayattığı normlar ve varoluş üzerine derin sorgulamalar içeren sarsıcı bir romandır.
Hikaye, Slovenya'nın başkenti Ljubljana'da yaşayan 24 yaşındaki güzel ve genç bir kadın olan Veronika’nın etrafında döner. Veronika'nın dışarıdan bakıldığında kusursuz bir hayatı vardır: İyi bir işi, arkadaşları, talipleri ve onu seven bir ailesi... Ancak o, hayatın monotonluğundan, her günün birbirinin tekrarı olmasından ve geleceğin ona yeni hiçbir şey sunmayacağına inanmasından dolayı derin bir boşluk hissetmektedir.
Bu varoluşsal sancı neticesinde Veronika, yüksek dozda uyku hapı alarak intihar etmeye karar verir.
Ancak planı başarısız olur ve gözlerini Villette adında, akıl hastalarının kaldığı ünlü bir psikiyatri kliniğinde açar. Doktoru, aldığı ilaçların kalbinde geri dönüşü olmayan bir hasar bıraktığını ve yalnızca birkaç günlük ömrü kaldığını söyler.
Öleceği günü beklerken Veronika, klinikteki diğer hastalarla (özellikle şizofreni teşhisi konmuş ama aslında sadece toplumun kalıplarına uymayan Eduard, panik atak hastası Mari ve depresyonla mücadele eden Zedka) vakit geçirmeye başlar.
Veronika ne istiyor?
Paulo Coelho'nun dünyasına bir adım daha yaklaşabilmek için başlamıştım kitaba. Yazarın cümlelerine,düşüncelerine biraz daha maruz kalmak istediğim için. Okudukça da doğru bir tercih yaptığımı anladım çünkü kitap baştan sona karakterler üzerinden yazarımızı anlatıyordu.
Genç bir kadın intihara kalkışır, ölmeyi beceremez ve bir akıl hastanesine kapatılır, son günlerini geçireceğine inanarak bir doktorun deneyi sayesinde hayata yeniden tutunur.
Yazarımız da yine genç yaşta hatta daha çocuk sayilabilecek yaşta ailesi tarafından zorla ve peş peşe üç kez akıl hastanesine "kapatılır". Hem de sadece yazar olmak istediği için. Ve sonunda hepimizin tanıdığı Paulo Coelho olur. Kendineyse akıl hastanesinde yaşadıklarına dair bir kitap yazmak için söz verir. Yaptıklarından derin pişmanlık duyan annesi ve babası ölünce tabii. Fakat babası ilerleryen yaşına rağmen ölmeyince çareyi Veronika'da bulur.
Yazar kitapta en çok da kendini aklamak ister. Bakınız sorunlu(deli) olan ben değildim,sizlerdiniz der.
Ve kendini parçalara ayırarak anlatmaya başlar. Artık yazar Veronika olmuştur,Eduard olmuştur, Mari olmuştur.
Karakterlerin her biri yazarımızın hayatının bir dönemini yansıtır. Yalnızca Veronika değil her bir karakter yazarımızın bir parçasıdır. Bu nedenle her bir karakterin geçmişine derinlemesine inilir. Sorunlu evlilikler, hayallere saygı duymayan aileler ve hiçbir nedeni yokken intihara kalkışan bir kadın. Evet burada başkahramanın neden Eduard,Mari ya da Zedka olmadığını anlıyoruz. Yazarın bir kocaya,babaya,eski bir sevgiliye suç bulmadığı tek karakter, başından sonuna kadar her şeyin sebebi olan, hiçbir somut nedeni olmadığı halde intihar eden genç ve güzel bir kadın. Veronika.
Peki Veronika bir Anna Karenina,Elizabeth,Edna olabilmiş mi? Hayır. Veronika
BAYATLAMIŞ HAYATLARIN ACISI- Bir Uyanış Hikayesi
Görünürde her şeye sahip olan Veronica hissizlik içerisinde kıvranırken, istediği gibi sonuçlanmayan intihar girişiminden sonra kalbinin zarar gördüğünü ve bir kaç günlük ömrü kaldığını öğreniyor. Ve uyanış, anlam arayışı burada başlıyor. 1990'ların sonundayız, Slovenya Villete akıl hastanesine kapanıyoruz.
Kitap boyunca sadece Veronika'nın değil, toplumun 'deli' damgası vurduğu diğer karakterlerin de aslında dışarıdaki sahte dünyadan daha 'özgür' olduğunu görüyoruz. Yazar, deliliğin aslında bastırılmış duygularımızı utanç duygusundan uzak şekilde yaşayabilmek adına bir maske olduğunu savunuyor. "Deliysem istediğimi yapabilirim."
Aslında "yarın öleceğini bilsen neler düşünür, neler yapardın?", "korkularımız, utançlarımız, başkalarını memnun etme eğilimimiz ile kaçırdığımız hayatımız", "anlam bulmak, anlam yaratmak" üzerine varoluşsal ve felsefe yapan bir eser. Bu temalarla ilgili okumalara yeni başlayanlar için iyi bir ilk kitap olacaktır.
Dur-düşün kitabı. Aksiyon bekliyorsanız size hitap etmeyecektir ama dili oldukça sade, çok kolay ve hızlı okunuyor. Edebi anlamda iddiası yok ama duygusal olarak dolu. Çevre betimlemesi yok ama içsel betimleme yoğun.
KİŞİSEL İZLER:
Sevdiğim Özellikler: Konunun kendisi. Varoluş, ölüm, yaşam, anlam, kıymet, pişmanlık vb konuları severim. İçsel Diyaloglar. Karakterin değişimini zihninden geçenlerin değişimini takip ederek izlemeyi severim.
Sevmediğim Özellikler: Vaaz hissi. Yazarın çoğu eserinde var biliyorum. Konu belli bir noktadan sonra deneyim, değişim gibi değil de daha yüksek bir yerden vaaz gibi didaktik bir yerden geldi ruhuma. Karakterlerle özdeşim. Bunu nasıl ifade etsem bilemiyorum ama belli bir noktadan sonra anlamını bulma evresini yaşayan tüm karakterlerin sesi yazarın sesi gibi
Yazarın kendi hayatını, başkasının hikayesiymiş gibi anlatıyor. Ailesinin zoruyla 3 defa akıl hastanesine kapatılan yazar birgün bunu kaleme alacağını ve ailesini üzmemek için farklı bir şekilde kitabı kaleme alıyor.
Veronika intihar girişiminde bulunan genç bir kadın, akıl hastanesi yatırılıp bir takım tedavilerden sonra, yaşaya(ma)cağını söylenmesi üzerine, Veronika her anını dolu dolu yaşamaya başlarken. Eduard’a (şizofren) aşık olan, güzel dostluklar edindiği Mari(panik atak) ve Zedka(depresyon) hayat hikayelerinin anlatıldığı, aslında Dr. İgor’un tezi için deney yaptığını anlatan güzel psikolojik ve sürükleyici bir kitap. İyi okumalar
“Ölüm bilinci bizi daha yoğun yaşamaya yöneltir”
kitabı okuyalı baya zaman oldu ama bazı hisler var ya, geçmiyor. Bu kitap da öyle bir kitap.
bu kitap ölümü anlatmıyor bence. Daha çok gerçekten yaşamak ne demek? sorusunu tokat gibi yüzüne vuruyor.
Veronika’yı okurken şunu hissetmiştm
Kızın hayatı kötü değil. Hatta çoğu insanın iyi diyeceği bir hayat. Ama içinde bir boşluk var. Ve o boşluk çok tanıdık… Hani her şey yolunda ama sen değilsin ya, tam olarak o.
Deli dediğimiz insanların çoğu, aslında bastırılmış, korkmuş ya da toplumun kalıplarına sığmamış insanlar.
Orada tanıştığı insanlar… özellikle Zedka ve Eduard hepsi Veronika’nın içinde bastırdığı parçalar gibi. Sanki her karakter onun yaşayamadığı bir duyguyu temsil ediyor. Ve yavaş yavaş, ölmek için beklerken yaşamayı öğreniyor. Sunu net anladım ki
Yaşamayı bilmiyoruz. Ama ölmekten de korkuyoruz. Arada sıkışmış gibiyiz.
Gerçekten yaşamak için bazen her şeyi kaybettiğini sanman gerek.
karanlık ama umutlu
İnsan kendisine dürüst olmalı.
Veronika ölmek istiyor.!1000Kitap
“Veronika Ölmek İstiyor” öyle yüzeyden okunacak bir kitap değil… seni direkt insanın en karanlık yerine götürüyor. Ama orada bırakmıyor, tam aksine hayatın değerini tokat gibi hissettiriyor.
Veronika karakteriyle başlıyorsun. Dışarıdan bakınca “her şeyi var” diyebileceğin bir hayatı var: genç, güzel, düzenli… ama iç dünyası tamamen boşluk. Asıl çarpıcı olan bu zaten; insanın mutsuz olması için illa büyük bir felaket yaşaması gerekmiyor. Bazen hiçbir şey hissetmemek en büyük çöküş oluyor. Veronika’nın kararı da tam olarak buradan geliyor: yaşamaktan yorulmuşluk, anlam bulamama.
Sonra bir akıl hastanesine giriyoruz ve hikâye orada derinleşiyor. Oradaki diğer karakterler aslında kitabın en güçlü tarafı.
Mesela Zedka… Dış dünyada “normal” kabul edilen hayata uyum sağlayamayan ama aslında kendi gerçekliğini daha dürüst yaşayan bir kadın. Onun üzerinden şu sorgulatılıyor:
Gerçekten deli olan kim? Sisteme uymayan mı, yoksa sorgulamadan yaşayan mı?
Bir de Mari var. Hayatını mantık ve kontrol üzerine kurmuş ama sonunda kaygının içinde kaybolmuş biri. Onun hikâyesi sana şunu söylüyor: Her şeyi doğru yapmak, mutlu olacağın anlamına gelmiyor.
Eduard karakteri ise biraz daha sessiz ama derin. Kendi içine kapanmış, dış dünyayla bağını koparmış biri. Ama onun içinde bambaşka bir dünya var. Onun varlığı kitapta umutla delilik arasında ince bir çizgi kuruyor.
Kitabın ana teması çok net ama bir o kadar da rahatsız edici:
Yaşamak gerçekten bizim seçtiğimiz bir şey mi, yoksa sadece alışkanlık mı?
Paulo Coelho burada hayatın anlamını klasik motivasyon cümleleriyle anlatmıyor. Aksine, ölümü merkeze koyarak yaşamı sorgulatıyor. Veronika’nın içinde bulunduğu durum ilerledikçe, aslında yaşamın ne kadar kıymetli olduğunu daha sert hissediyorsun.
Bir diğer güçlü tema da “normal olma