Zeynep Oral
@zeey
86 okur puanı
Şubat 2015 tarihinde katıldı
184 sayfalık kitabın tüm satırlarının altını çizsem yeri vardı:)
Bir kişisel gelişim/dönüşüm kitabı yapaylığından öte bir psikiyatrisin süzgecinden geçirmiş olduğu toplum ve insan üzerine gerçek çıkarımları içeren bir kitap.
İnsan olmanın, bir toplum içinde yaşamanın normallerini ve normal olmayanlarını ele almış yazar. Aslında genel olarak, iyi kötü olarak tanımlanan davranış kalıplarının hepsini yapmak, her duyguya sahip olmak normal fakat bunların ne sıklıkta hangi boyutlarda gerçekleştiğinin önemli olduğundan bahsetmiş. Öyle rahatlatıcı ki özellikle ani sıkılmalar, öfke patlamaları gibi gibi şeyler yaşamanın koşullara göre normal/insani olabildiğini bilmek. Anlık bir davranışla hemen bir hastalık teşhisi koymayı sevenlerin aslında normal olmadığını fark etmek..
Ayrıca varlığımızın, karakterimizin gelişim ve dönüşüm yolunda toplum normlarından tam olarak bağımsızlaşması söz konusu olmadığı için toplumumuzca kabul edilmiş ve zaman zaman varlığımızı köşeye sıkıştıran normların ne olduğunu, hangi cinsiyeti ve karakteri nasıl etkileyebileceğini ve bu etkilenen insanların tipik davranış örneklerini bu kitap sayesinde biraz daha fark etmiş oldum. Geçmiş yorumlarda okumuştum tam anlamıyla falımıza bakmış diyebilirim ben de bu kitap için:)
Sürekli "normal" davranmak adı altında kendini baskı altına almış, robotlaşmış, kendine yabancılaşmış ve içgüdülerini büyük oranda yitirmiş insanların varlıklarını tekrar ortaya çıkarabilmeleri, diğerlerinin ise insan olarak, içgüdülerini kaybetmeden yaşamaya devam edebilmeleri dileğiyle...
Sevgiler.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bu kadar popüler ve aynı zamanda iyi olan şeylerle alakalı o kadar çok şey söyleniyor ki insan bazen sadece susmak istiyor.
Ama ne yapalım yani kendi içime temas eden noktalardan bahsetmeyeyim mi?
Bu yorum kitabı okuyup bitirmiş olan için daha uygundur. En azından yarısına gelmiş olan için:)
Raskolnikov, duyarlı her şeyin yükünü omzuna almaya çalışan, kendini üstün görme hastalığına yakalanmış biri. Ayrıca Tanrı yada daha büyük bir gücün varlığına inanmadığı için de mekanik düşüncelerle kendini fena halde köşeye sıkıştıran yada kaybeden birisi. Bir yandan donanımlı, akıllı ve yakışıklı biri de ama bu karmaşık düşüncelerin esiri olmuşken neye yarar ki...
Kendisini rastgele olmayan insan "extraordinary" kategorisinde görüp güçlü olduğunu hissetmek/hissettirmek için kısa süreliğine o kadar zorluyor ki "bit" olarak tanımladığı ve aşağı gördüğü bir kadını öldürüyor. Kendince bu eylemi daha büyük bir amaç uğruna yapışken bir yandan da bunu kitabın son çeyreğine kadar cinayet olarak da kabul etmiyor. İnsan olduğunu unutup bu yaşananları bastırabileceğini ve vicdanını yenerek hayatına devam edebileceğini sandığı her anda güçsüz düşerek bir isteri krizinden diğerine giriyor.
Dostoyevski'nin insan karakterlerindeki ikilikleri tasvir ettiği iç dünyası yansımaları Suç ve Ceza'da da tüm kitabı sarmış haldedir, duyurulur.
Sabırsızca bir şeyleri oldurmaya zorlamak, üstüne insani yönleri yok saymak ve o herkesin aklından bir şekilde geçirdiği ama yapmadığı cinayeti işleyerek kendini güçlü ve üst insan sanmak... Ve daha nice ruh dünyasının labirentli yollarında gezinebilmek için Suç ve Ceza'yı okuma eylemini tamamlamış olabilmek... Hepsi ayrı ayrı zorluk derecelerine sahip evet.
Not: burada anlattıklarım, bazı kişilerde kitap okumalarımın muhteşem ruh halinden diğerine koşarak ve
