ZeyneßykrmkÜnlü
@zeeyy
Reklam
"İyi ki vazgeçtim ben bugün. Bak, söyledikçe nasıl rahatlıyorum. Vaz-geç-tim. Olmayanla bitmeyen kavgamdan, olanı kaybetme korkumdan, sürekli oldurma kaygımdan vazgeçtim. Yeniden başlayabilmek için, yeni hayaller kurabilmek için, içimde farklı sesler duyabilmek için vazgeçtim. Çevreme başka insanlar eklensin diye, iyi gelmeyenler eksilsin diye, yeni sahneler izlensin diye vazgeçtim. Biraz kendimle dolayım, benim çocukla oturayım, hazır olunca yine yola koyulayım diye vazgeçtim. Sonu başından yazılmış ezber hayatım değişsin diye,"Bir küçücük aslancık"şarkısının mutsuz sonu gelmesin diye, sonum babama benzemesin diye vazgeçtim..."
"Umut, öyledir ya zaten. İnsanlar birbirine en çok acılarından tutunur. İnsan başkasının karanlığında kendi korkularını arar bulur. Onun dağında kendi uçurumuna kavuşursun. Onun kabuğunun altında kendi yaran var sanırsın. Onu iyileştirme umudunda kendi tedavin için umutlanırsın. Belki de aşk denilen şey tam böyledir."
"Sen sanki hep kendi yaralarına bağlanmış bir kabuktun. Kaldırımına ait olmayan bir taş gibiydin. Toprağı ile kavgalı bir ağaçtın. Kendi hapishanesine dikilmiş bir duvardın. İnsan böyle doğmaz ki! Bebekler ağlamamaya çalışmazlar. Çocuklar yarım gülmeyi bilmezler. Gençler heyecanlarını saklamazlar. Yetişkinler yetişkinliklerinden bu kadar yorulmazlar. Senin hikayen nerede kırıldı da bu kadar parçalandın? Nasıl bu kadar sustun? Nasıl bu kadar kabuğuna çekildin?"
Reklam