ZeyneßykrmkÜnlü
@zeeyy
"Umut, öyledir ya zaten. İnsanlar birbirine en çok acılarından tutunur. İnsan başkasının karanlığında kendi korkularını arar bulur. Onun dağında kendi uçurumuna kavuşursun. Onun kabuğunun altında kendi yaran var sanırsın. Onu iyileştirme umudunda kendi tedavin için umutlanırsın. Belki de aşk denilen şey tam böyledir."
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"Gülerken gördüğümüz herkes mutlu değil. Kahkahalarının sesini açanlar acının sesini kısmaya çalışıyor olabilir. Neşe'nin maskesinin ardında yasın görünmeyen yüzü saklanıyor olabilir. Herkesin yazı kendine göre..."
"Hayatımı kabulleniyorum. Zorlanıyorum ama bu kabul içime işleyecek zamanla. Yeni doğmuş bir bebek değilim. Beni sevsinler diye kollarımı uzatmıyorum kimseye. Beni büyütsünler diye hayatıma teslim etmiyorum insanlara. İhtiyaçlarım karşılanmadığında bir köşede çaresiz beklemekten başka yollar deniyorum artık. Kendime şefkat vermezsem kimseden merhamet alamayacağını biliyorum. Kendini süper kahraman zanneden o çocuk değilim. Kendi acısıyla beslenen babamı kurtaramam. Annemin yarım kalan anılarını ona geri veremem. Hayatını yaşayamayanlara ölümsüzlük vaat edemem. Ölen arkadaşlarımı hayata geri döndüremem. Sıcak gülümsemelere, umutlu cümlelere aldanan o genç değilim artık. Saflığımı kaybedecek kadar ihanet gördüm. Pirüpak görünenlerin ruhundaki bataklığa düştüm. Hayal tacirlerinden aldıklarımla iflasın eşiğinden döndüm. Put gibi tapılanların, erdem abidesi sanılanların lekeli vicdanlarını tanıdım. Tüm bunların bana hissettirdiklerini hatırlıyorum. Öfkemi duyup anlıyorum. Korkumun başını okşuyorum. Utancımın elinden tutuyorum. Üzüntüme sıkıca sarılabiliyorum artık. Kırığımla döküğüm ile ulaştığım yetişkinliğime güveniyorum. Hayatımın sorumluluğunu alıyorum. Gerçek hayatı reddedip masallarla avunacak bir yılım daha yok benim."
"Annesi ve babasıyla hesabını kapatamayan anne babaların çocuklarıyız. Onların eksik hikayelerini onlardan kalan boşluğumuzla doldurmaya çalışıyoruz. Yaşayan annelerin yokluğuna, yok olan babaların varlığını doğuyoruz. Büyüdükçe çocukluğun kesik kesik çığlığını içimizde duyuyoruz."
"Aşık olacak kaynaklarım tükendi zannediyordum ama o benim duygularıma yeni bir kanal açmıştı. Sevdim, güvendim, umutlandım. İçim bu kadar kirlenmişken ona güzellikler vaat etmedim. Onu, onunkine benzer kırık dökük bir hayata davet ettim. Onu, birbirimizin üstüne döküle döküle bizden yeni bir ev inşa etmeye davet ettim."