Nikolay alçak sesle, “Evet,” dedi, “az da olsa, her mutluluk iyi gelir insana… Ne var ki, az mutluluk yetmez insana. Mutluluk çok olunca da ucuzlaşır.”
Fabrika bütün bir günü yutar, insanların kaslarından kendileri için gerekli olan gücü çekip alırdı makineler. Bir iz bırakmadan bütün bir gün daha yok olurdu yaşamdan, insanlar bir adım daha yaklaşırlardı ölüme, ama o anda onları bekleyen dinlenmenin hazzını, dumanlı meyhanenin neşesini düşünürler, mutlu olurlardı.