Zehranur TAŞKIN
@zekcan
Ey insan olması gerekenler, ey sözde insanlar, sözde başkanlar, müdürler...
Reklam
Üçüncü şey bana 'siz' dedikçe hiç sevmediğim birtakım insanlarla birlikte sanki bir yere doğru itiliyormuşum gibi hissediyordum.
Adımı, yaşımı, babamı, annemi filan yazdım; her şeyi yazmadım. Anlamazlardı; beni bir yere kapatırlardı sonra.
İnsanlığın ve insansızlığın yüz karasıydım...
Gösterişten ibarettim... İnsanlığın ve insansızlığın yüz karasıydım. Kendime acımak istedim. Mutlak bir ümitsizliğe düşmek istedim. Belki tam düştükten sonra çıkmak kolay olurdu. Fakat bütün bu düşündüklerimin kelimelerden ibaret olduğunu biliyordum. Pencereye yaklaştım başımı yukarıya kaldırarak gökyüzüne baktım. Ay oradaydı. Bildiğim ay. Hayır, ben adam olmazdım. Gerçek bir acı duyduğumdan bile kuşkum vardı.
Reklam