Z.
@zeliha_olgn
Şu anda okuduğu kitap
Bir Başkomiser Nevzat hikayesiEdebiyat Polisiye Roman
Herkese merhaba,
Bugün Ahmet Ümit'in Aşkımız Eski Bir Roman adlı kitabını yorumlayacağız.
●Biliyorsunuz ki Ahmet Ümit 1996 yılında çıkardığı Sis ve Gece romanıyla Türk edebiyatında polisiye türüne damgasını vurmuştur ve daha sonrasında da bu türde eserler vermeye devam etmiştir.
●Başkomiser Nevzat, ilk olarak Kavim kitabında gördüğümüz ve yazarın daha sonra okuyacağımız bazı eserlerinde de başkahraman olan karakterdir. Aşkımız Eski Bir Roman kitabında da olaylar bize Başkomiser Nevzat'ın gözünden aktarılmaktadır.
●Kitap öykü türünde yazılmıştır ve 3 tane öyküden oluşmaktadır. İsmini ilk öyküde anlatılan edebiyat meraklısı Edip beyin cinayetinden almaktadır.
Eser oldukça akıcı ve merak unsurunu üst seviyede barındırmanın yanında fazlasıyla edebi zevk de vermektedir.
●Bence Ahmet Ümit'in eserlerinin bu kadar sevilme sebebi anlatımında sadece olayı anlatmayıp aynı zamanda toplumumuzun kanayan yaralarına da dikkat çekmesi ki bu eserde de ekonomik sorunlar, töre cinayetleri, psikolojik bozukluklar, siyaset gibi bazı noktalara da parmak basmıştır.
●Eser, kitap okumayı hiç sevmeyen bir insanın bile oturup bir günde bitirebileceği akıcılıkta. Karakterler o kadar içten bir şekilde benimsenmiş, duygular o kadar hissettirilmiş ki kendinizi Komiser Ali ile soğukta bekliyor veya Evegenia'nın meyhanesinde beraber yemek yiyiyormuş gibi hissedip onları kendi hayatınızda gibi benimsiyorsunuz.
●Kitap bittiğinde de insanın içine dostlarından ayrılmışçasına bir burukluk çöküyor. Benim Ahmet Ümit'in kaleminden okuduğum 2.eserdi fakat kitabı bitirdiğimde daha önce eserlerini niye okumadım diye bir pişmanlık duyduğumu açıkça söyleyebilirim. Tüm eserlerini zevkle okuyacağımdan hiç şüphem yok.
Umarım Ahmet Ümit'in kalemiyle tanışmışsınızdır ya da bir gün tanışırsınız ♡
Sevgiyle kalın, iyi
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Harriet, zavallı Harriet!Edebiyat
"Kendine olmadık payeler çıkarmak, gereksiz tehlikeleri göze almak demekti. Kendiliğinden olup gitmesi gereken yalın ve güzel bir şeyi bir oyun, bir entrika durumuna düşürmek, ciddi bir şeyi hafife almaktı."
Kitabı bir cümleyle özetleyecek olsam kullanacağım cümle kesinlikle bu olurdu. Kitabımızın ana karakteri Emma, 20 yaşında güzel ve yetenekli bir genç kızdır. Kendisi varlıklı bir ailenin küçük kızıdır ve yaşlı babasıyla birlikte yaşamaktadır. Hayatı olağan akışında ilerlerken Emma, mürebbiyesi Miss Taylor'un evlenmesinden sonra hayatına renk getirmek ister ve kimsesiz Harriet'ı eğitip ona varlıklı ve soylu bir koca bulmak ister. Miss Taylor'un evliliğindeki çöpçatanlık başarısından sonra aynı başarıyı kazanacağını sanan Emma başına öyle dertler açar ki çöpçatanlığa tövbe edecek duruma gelir.
Kitapta kimi zaman Emma'nın arkadaşını ne kadar sevdiğini ve onun mutluluğunu istediğini düşündüm, kimi zaman da Emma'nın kendi hedefleri için zavallı Harriet'ın duygularıyla oynadığını düşündüm. Mr.Elton'un kibar ve zarif bir beyefendiyken birden kaba bir adama dönüşmesi, Emma'ya yaklaşmak için Harriet'a umut vermesi, reddedilince içinden bambaşka biri çıkması kitapta en çok şaşırdığım noktalardan. İnsan birini sevmeyebilir bu çok normal fakat o insanı kendisinin değiştirmeyecek şeylerden dolayı suçlaması çok yanlış, Harriet'ı küçümsemeye hakkı yoktu fakat ilahi adalet tecelli etti ve karısı Harriet'tan bin kat daha avam biri çıktı. Beni şaşırtan diğer bir erkek de Frank oldu. İnsanların öve öve bitiremediği Frank, ailesinden habersiz söylenmiş bir de utanmadan başkalarıyla yakın ilişkiler kuruyor akıl alır gibi değil. Emma Frank'ı affetti ama ben bir türlü affedemeyeceğim galiba :)
Aurası yüksek olduğu için her gittiği yerde dikkat çeken Emma, ayran gönüllü arkadaşı Harriet,
Hayat bir katakulliden ibarettir!Edebiyat
"Demek hayat böyle iki adım ilerisi bile görülmeyen sisli ve yalpalı bir denizdi. Tesadüflerin oyuncağı olacak olduktan sonra ne diye bir irademiz vardı? Kullanamadıktan sonra göğsümüzü dolduran hisler ve kafamızda kımıldayan düşünceler neye yarardı? Yaşayışımıza ve etrafımıza şekil vermek arzusuyla dünyaya gelmekten ise hayatın ve muhitin verdiği şekli kolayca alacak kadar boş ve yumuşak olmak daha rahat, daha makul değil miydi? "
"Çalmak ne demek? Ne garip kelimeler kullanıyorsun. İnsanları anlamakta hâlâ pek gerisin... Zannediyorsun ki, hepimiz birer makineyiz ve evvelden kurulduğumuz gibi işleriz. Bir yerde bir bozukluk oldu mu, derhal orayı söküp atmak lazım!.. En kuvvetli insanın bile bazen ne kadar zayıf anları, istediğinin tam aksini yapmaya mecbur olduğu dakikaları bulunduğunu nasıl inkâr edebiliriz? Böyle hadiseler hiç kimseyi olduğundan daha fena, yahut daha iyi yapamaz!"
Sahi o bozukluk neydi? Aşk mıydı, hayatın akışına kapılmak mıydı, tesadüflere esir kalmak mıydı? Peki herkesin şahsına münhasır bozuklukları olmazsa birbirimizden ne farkımız kalır? Hayatımıza renk katan bunlar değil mi? Peki yaptıklarımızın sorumlusu kim; kalbimiz mi, aklımız mı, içimizdeki şeytan mı? İçimizdeki şeytanın yaptıklarından kim mesuldür, yaptıklarının bedelini kim öder? Sahi içimizde bizi kötülüklere iten bir şeytan var mı yoksa bu bizim kendimizi avutmak için uydurduğumuz bir yalan mı? Düşünceler, düşünceler... Kitabı okuduğum süreçte Ömer ile birlikte ben de bu soruları kendime sordum.Hepimiz vicdanımızı rahatlatmak için kendimize bir günah keçisi ararız. Ömer'in günah keçisi de içindeki şeytandı.Ömer'in her yaptığı kötülüğü içindeki şeytana atfetmesi ve kitabın sonunda büyüttüğü o şeytanla yüzleşmesini okumak zevk vericiydi. Ömer ve Macide'nin duyguları o kadar güzel