Zeliha
@zelist
İçimdeki Pollyanna ile savaşıyorum.
Şu anda okuduğu kitap
Ayaşlı ile KiracılarıDeneme, İnceleme
Memduh Şevket’i lise yıllarından ve akademiden tanımama rağmen bilinçli bir okumayı ilk yapışım. Cumhuriyetin ilk yıllarında yazılmış olan bu eser bir apartmanda kalan sakinlerin yaşadığı olaylar bir banka memuru gözünden anlatılmaktadır. Kitabın genelinde bir dinginlik söz konusu iken her bir karakter kendi şahsını ortaya koymaktadır. Ankara’dan, cumhuriyetin ilk yıllarından birer dönem kesiti sunan bu eser yalın ve akıcı bir dille yazılmıştır. Sakin bir roman okumak isteyenler gönül rahatlığı ile tercih edebilir. Çok samimi bir şekilde kendimi o evin odalarından birine yerleştirerek okuduğum bir kitap oldu. 
Ayaşlı ile Kiracıları
Ayaşlı ile Kiracıları
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kısa öykülerden oluşan gayet akıcı bir dile sahip bir kitap. İçinde en beğendiğim öykü Adem’le Havva’nın öyküsü oldu. Kadın dünyası ile erkek dünyası arasındaki farkı ironiyle beraber harika bir şekilde vermiş. Hayal gücünün doruk noktasına ulaştığı yoğun ama çarpıcı bir anlatım. Kesinlikle en’ler listeme girdi. Kitaplığınızda sadece bu öykü için bile olsa bulundurmanız gerektiğini düşünüyorum. Hocam “ağzıma
su alıp tükürsem orucum bozulur mu ?” tarzında müslümansanız okumayın derim. Diğer öyküler bu kadar etkiledi mi beni ? Immm sanırım hayır. Herkese keyifli okumalar
1970’ten 2000’li yılların başına kadar kısa öykü türünün önemli temsilcilerinden olan Tomris Uyar öykülerinde bireyi ve toplumu temele aldığı bir düzlem oluşturmuştur. Dönemine ait sosyal olurlar , bireyin varoluşu , varoluşsal sıkıntılarını farklı perspektiflerden ele almıştır. Postmodern bir yazar dersem yanlış olmaz çünkü eserlerinde postmodern teknikleri kullandığını görüyoruz. İçinde bulunduğumuz sosyal durumun bizi nasıl etkilediğini yansıtmak onun eserlerinin temel unsurudur. Sanki onun eserlerindeki her karakter hayatta bir şekilde bir yerde sıkışmış kalmış insanlardır.
Tomris Uyar’ın okuduğum ikinci kitabı #sekizincigünah oldu. Kitabın adından da anlaşılacağı üzere yazar bizim 7 büyük günahımıza bir yenisini daha ekliyor. Bu sekizinci günahı direkt bir hikaye başlığı altında vermemiş. Bazı öyküleri anlamakta güçlük çeksem de yazarın kendine has oluşturduğu bir tarzı var. Dili kullanımını ve aktarımını sevdim. Kapalı metinlerden oluşsa da sevgi ve günah kavramlarına başka bir boyuttan bakışını sevdim açıkçası. Okurken hissettiğim sanki tüm günahlar birbirine geçmiş gibiydi. Tam olarak net bir şekilde anlaşılmıyor çünkü.
Ahhh Zeze ! Kendi küçük hayal gücü devasa olasan çocuğum. Ben seni ve hayallerini okurken bazen bunları o kadar karıştırdım ki ama yine de müthiştin ve bir o kadar da hüzünlüydün. Yaşamdan bıkmış ama bir o kadar da yaşama isteği duyan bir çocuk. Yüreğinde bir baba sevgisi arayan , çocukluktan ergenliğe girmiş haliyle karşımızda duruyor Zeze. Artık yaramazlıklarının azaldığını ve gerçek nesnelerin hayatın içine girmeye başladığını görüyoruz. Evlatlık verildiği ailedeki yoksunluk hissi ve bunu azaltmak için tanıştığı kurbağayı yüreğine taşıyıp koyması. Daha doğrusu onun yüreğini yemesine izin vermesi. Bildiğimiz Zeze ve hüznü...
“İnsan yüreğinin acımadığı söylenir ama benim yüreğim çok acıyordu.” derken ne kadar da haklıydın. Her satırı yine yaramazlık ve duygu dolu bir kitap.
Adına tıpkı Küçük Prens gibi çocuk kitabı denilen ama fikrimce her yetişkinin okumasını düşündüğüm Şeker Portakalı kitabını 2.kez okudum. Dili oldukça sade olan kitabı okurken satırların zihninizden nasıl akıp gittiğini anlamaya vaktiniz olmuyor. Ahh Zeze... Bazen güldürüp bazen ağlatan o hikayen her okuduğunda insana nasıl da farklı duygular hissettiriyor. Kitabın içeriği hakkında herkes az çok bir yorum okumuştur ben daha başka şeyler söylemek istiyorum. Bir çocuğun çocukluğunu kaybetmesinin, ayrılığı daha küçük yaşta tattığı bir kitap bu. Okuyanlara bir daha okumayı , okumayanlara da listelerinizin başına koyup okumanızı tavsiye ederim.
