insanın dışarıya sunduğu masumiyet maskesi, içte saklanan ihtirasları gizlemeye yetmez. kimi zaman en sessiz, en sıradan görünen figür, bir ailenin bütün dengesini altüst edebilir.
zweig burada gösteriyor ki; arzular bastırıldıkça yok olmaz, aksine daha gizli, daha sinsi yollarla kendini açığa çıkarır. görünürdeki düzenin altında kaynayan tutkular, sonunda hem bireyi hem de çevresini sarsar.
gerçek tehlike, dışarıdan gelen fırtınalarda değil; içten içe büyüyen ve fark edilmeyen gölgelerde gizlidir. insanın kendine karşı dürüst olmaması, başkalarının hayatına da taşar.
mürebbiye aslında bize şunu hatırlatır: denetimsiz bir arzu, sadece bireyi değil, bir bütünlüğü çökertir. maskeler düştüğünde geriye kalan, insanın en çıplak zaaflarıdır.