Yarın o yabancı , karalar içindeki kaba saba adamlar gelecekler ve bir tabut getirecekler , benim zavallı, benim biricik çocuğumu onun içine yatıracaklar , belki tanıdıklar da gelecek ve çelenk getirecekler , ama bir tabutun üstündeki çiçeklerin ne anlamı olabilir ki ? Beni teselli edecekler ve birtakım sözcükler söyleyecekler , sözcükler, sözcükler; fakat ne yardımı dokunabilirdi ki sözcüklerin bana ? Biliyorum , ondan sonra yine yalnız olacağım. Ve insanların arasında yalnız olmaktan daha korkunç bir şey yoktur.
"Bir soru , önümde duvar gibi yükseliyordu : Hayat, bu dünyada mutluluk uğruna verilen kesintisiz bir savaştan ibaretse, merhamet ve sevgi bu savaşta zafere ulaşmanın önünde birer engel değil miydi? "