Zehra Işık
@zeraisk
1 okur puanı
Aralık 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Başarısız olmaya devam etmek ve yeni, daha iyi yollar keşfetmek istiyorum. İçimdeki duygu gelgitini, hayatın ritmi olarak görüp onun keyfini çıkarmak istiyorum. Devasa karanlığın içinde yürüyüp uzun süre altında durabileceğim bir parça gün ışığını bulabilen türden biri olmak istiyorum.
Bir gün olacağım da.
Sizce her davranış "Bunu benden nefret ettikleri için yapıyorlar" ya da "Bunu beni sevdikleri için yapıyorlar" kategorisine mi giriyor? Arkadaşınızın davranışından hoşnut olmamanızın asıl noktası onun davranışını sevmemeniz, kişi olarak onu sevmemeniz değil. Fakat şu an arkadaşınızın her hareketini bir reddediş olarak yorumluyorsunuz. Ben: Ben hep öyleyim. Her tepki, "Beni artık sevmiyor olsa gerek," diye düşünmeme sebep oluyor.
Psikiyatrist: Yaptığı şeyi neden yaptığına dair pek çok açıklama olabileceğini düşünmek yerine doğruca en aşırı sonuca varıyorsunuz. Bu aşırı standartları başkalarına dayatıp duruyorsunuz. Aslında size işkence eden kendi düşünceleriniz.
Ben: Evet. Devamlı aşırı düşünceler geçiriyorum aklımdan, bu da daha sağlıklı bir ilişki arayışında olmam gerektiğini düşündürtüyor bana.
Psikiyatrist: Söz konusu ilişkiler olunca mutlak Karşınızdakinde sevdiğiniz bir özellik var diye onu her şeyiyle sevmek zorunda değilsiniz. Karşınızdakinin bir özelliğini sevmemeniz, onun zaman kaybı olduğu anlamına da gelmez.
Bence farklı düşünmeyi alışkanlık hâline getirmelisiniz.
Fakat kendimi sıradan ve acınası hissetmeyi nasıl bırakırım?
Bence çözülmesi gerekilen bir sorun değil bu.
Kendinize bakış açınızdan ibaret. Bir sanatçıyla tanıştığınızda, sanatçının sahip olduğu, sizde olmayan şeyleri görürsünüz. Bu bakış açısını neden değiştirmiyorsunuz? Onunla tanıştığınızda bunun yerine, "Bu kişi bir sanatçı, bu kadar hassas olmak ne kadar da yorucu olmalı," ya da “Bu kişiyle gerçekten bağ kuramıyorum," diye düşünebilirsiniz. Farklı bakış açıları farklı tepkiler doğurur. Şu an etrafinızdaki şeylere kendi standartlarınızı dayatıyorsunuz ve gereksiz yere kendinize işkence ediyorsunuz.
Zor zamanlar geçirdiğinizde dünyanın en zor şeyini yaşıyormuşsunuz gibi hissetmek çok doğal. Bu şekilde hissetmek bencilce de değil. Hayatınızın bazı alanları görece daha iyi diye genel olarak durumunuz daha iyi sayılmaz. İş ya da okulu ele alalım mesela: İyi bir şirkete ya da üniversiteye girmek güzel, ancak bir kere yerleştiriniz mi, şikâyetler başlar. Her deneyimde başından sonuna kadar, "Burası mükemmel" diye düşünmek mümkün mü sizce? Başkaları sizi kıskanıyor olabilir ama bu, payınıza düşene razı olmanızı gerektirmez. O yüzden "Elimdekilerle neden mutlu olamıyorum?" gibi düşüncelerle kendinize işkence etmemelisiniz.