Okul yıllarında,
Okul yollarında ,
Zihnimi kemiren düşünceleri susturmak için kulaklığı takıp İsmet Özel'in kalemine sığınırdım ,
Yalnızlığımın sağır eden çığlığını şiirleriyle susturuyordum,
Kalabalık caddelerde bir başıma gezerken o dizeleri bana yoldaşlık ediyordu,
Akşamın garip bir vakti , köprüden geçerken yine o vardı
...
Karanlık dünyamı aydınlatmaya yetmiyordu belki ama ,
Vefayı , sevgiyi, sorguyu bana hatırlatıyordu ...
Şuraya derin bir özlem bırakıyorum
Depreşen ansızın kalbimde
... 06:34
... Ve yıllar sonra tekrar anladım ki sığınmam gereken tek kale-m o Özel adamın kalemi...
İyi ki varsın Üstad!... İyi ki ...!