Zeliha Yaşar
@zerder
@ kitapsev60
Türk Dili ve Edebiyatı Öğretmeni
Lisansüstü
152 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kehribar Geçidi – Kitap İncelemesi
Tarih, bize anlatıldığı gibi hafızalarda yer eder; fakat neyin doğru, neyin yanlış olduğunu ayırt edebilmek, sezgilere ve olaylara bizzat tanıklık etmiş insanların anlatılarına kulak vermeye bağlıdır. Bu ayrımı yapabilmek için iyi bir gözlemci, dikkatli bir okuyucu ve dürüst bir insan olmak gerekir.
”Her kader kendi mürekkebiyle yazılır.”
”Kehribar Geçidi”, insanların uyanması için bir kapı, insanoğlunun hiç değişmediğini gösteren bir rehberdir. Değişimin yalnızca insanın kendi içinde mümkün olduğu düşüncesiyle yazılmış, öğretici ve özellikle düşündürücü bir eser.
Yedi güzel adam ve onların sadık koruyucusu Kehribar (köpek), bir mağarada uyuyan ve uyandıklarında 309 yılın geçtiğini öğrenen yedi yolcudur. Ancak zaman, onlar için sanki havada asılı kalmış gibidir—dünya şekil değiştirmiştir belki ama düşünceler, kaygılar ve arayışlar aynı kalmıştır.
”Yarının kaygısı yarının olsun. Her günün derdi kendine yeter”
Bir sikkenin yüzyıllar içinde elden ele geçmesi… Platon’un orijinal yazmasının bir aşka vesile olması… Bir kandilcinin yaktığı her ateşin geleceğe ışık taşıması… Bir şiirin, insanlığa sevginin gücünü fısıldaması…
”Aklı başında şair yoktu aklı başında aşık olmadığı gibi.”
Ve en önemlisi: bir peygamberin çilesinin, anlatmak istediği Allah inancının, 309 yıl geçmesine rağmen hâlâ tam anlamıyla anlaşılamamış olması… İşte bu, insanlık adına en büyük acıdır.
Nazan Bekiroğlu, tarihi olayları kuru bir bilgi gibi anlatmak yerine, hikâyeyle iç içe geçirerek okura düşündürücü bir zemin hazırlıyor. Roma’nın ihtişamı, zulmü, adaleti ve çöküşü; günümüz insanının hâlâ değişmeyen zaaflarına çok iyi bir ayna tutuyor. Bazı şeylerin ne kadar zaman geçerse geçsin değişmediğini, aslında hep aynı insanlık hâlleriyle yaşadığımızı gösteriyor bize. Bu
#Tatar Çölü
Bilmezler yalnız yaşamayanlar
Nasıl korku verir, sessizlik insana;
İnsan nasıl konuşur kendisiyle;
Bir kana hasret
Bilmezler.
/Orhan Veli Kanık/
…
İnsanların seçtiği meslekler hayatları olur, onu layıkıyla yerine getirmek bir onur meselesidir. Eserimizin kahramanı Drogo subaylık okulunu bitirip Bastiani Kalesi’ne atanır, hayalinde canlandırdığı kale mesleğinde en iyi şekilde bir yere gelmesi için bir basamaktır fakat bu basamak insanın ayağına takıldığında bir ömrünün cezası olur.
Drogo için Bastiani Kalesi yalnızlığın, beklenen umutların, alışmanın, hayallerin, çaresizliğin, özlemin kalesi olmuştur.
”…Öyle bir şey ki insan: “Artık sonuna gelmiş olsan bile beklemeye değmiş.” diyebilmeli.
Dört ay sonra döneceğim düşüncesiyle kaldığı kalede, çölün gizemli atmosferi ile bir daha dönmek istemedim; alışkanlıklar, rahatlık ve beklediği savaş düşüncesi hep onu gitmekten alıkoydu. İzin için gittiğinde annesinin ve arkadaşlarının nasıl değiştiğini zamanın insan üzerindeki etkisi ve Drogo’nun yalnızlığına daha çok gömülmesine sebep oldu.
“… belirli bir zamanda, arkamızda bir kapı kapanır ve bir şimşek hızıyla kilitlenir; geri dönecek zaman kalmamıştır.“
Kitabın sonuna doğru hep istediği aklından çıkaramadığı savaş düşüncesi çölün gizemli olayı sonunda çözülüyordu yalnız Drogo‘un hastalığı ömrünü verdiği umut ettiği bu gizemi görmesine yaşamasına engel oldu.
”…Drogo, insanların her zaman birbirlerinden uzakta olduklarını fark etti, birisi acı çektiğinde, acısı sadece kendisine ait oluyor, hiç kimse o acıyı birazcık olsun dindiremiyordu; bir insan acı çektiğinde, duydukları sevgi ne denli büyük olursa olsun, diğerlerinin bu yüzden acı çekmediklerini ve yaşamdaki yalnızlığı işte bu durumun oluşturduğunu fark etti”
…
Bazı kitaplar farklı etkiler insanı; kişi ömrüne
#böylesöyledizerdüşt
Neler söyledin Zerdüşt donup kaldık, yeni bir dünyaya kapı araladık. Nietzche eserini; “Bu kitap herkes ve hiç kimse için” diyerek aslında eserin zamanında anlaşılmadığını eleştirilere uğrayacağını bilerek yazmış fakat eser gelecek için bir başyapıt.
Kitabımız edebiyat ve felsefenin derin dehlizlerinden çıkarılmış mücevherler gibi değerli. Okunduğu zaman hemen anlaşılmaması Nietzsche’nin en derin eseri olduğunun, insanlığın zamanın ötesinde neler bulacağının birer birer kanıtı. O yüzden tekrar tekrar okunup o derin dehlizlerde kaybolmak ve düşüncelere dalmak her okurun hayalidir.
“İnsanı büyük yapan onun bir amaç değil, bir köprü olmasıdır: insanın sevebilecek yanı bir öteye geçiş ve bir batış olmasıdır.“
Hiçbir duygunun, hiçbir değerin, hiçbir öğretinin etkisinde kalmadan, insan gerçeğini yani doğrusunu kendi yaşayarak öğrenir, düşüncesini savunan Nietzsche; merhamet, iyilik, kötülük , cesaret, korkaklık gibi duyguları yok saymıştır.
“İnsan aşılması gereken bir varlıktır.“
Kitapta asıl ulaşılmak istenen husus “üstinsan” ve “bengicilik” bunlara ulaşmak ya da ulaşabilmek için verilen mücadele, Nietzsche “en derin“ eserim dediği “ Böyle Söyledi Zerdüşt” kitabı mecazlar, metaforlar, alegorik tasvirler ve insanı altüst eden söylevlerle bir çığır açmıştır.
Ben mi ne hissettim, başta anlamadım sonra her cümlesi ince ince düşünülüp tartışılması gereken bir eser olduğunu ,insanın içinde yaşadığı toplumda anlaşılmayan bir varlık olduğunu; duyguların, öğretilerin insana hiçbir şey katmadığını eksik bir varlık olduğunu anlatmış ne kadar doğru ne kadar yanlış tartışılır
