Zeynep Gökçe Özdemir
@zerochan
İstanbul Üniversitesi
236 okur puanı
Temmuz 2018 tarihinde katıldı
Bazen bitirdiğim kitapları çöpe fırlatmak istiyorum. Ama kıyamıyorum işte.
"Neden okuyorum bu kitabı? " diye sorguladım sürekli kendimi. "Bırak, okuma" dedim. Belki değişir, güzel bir yeri gelir diye devam ettim. Son sayfalara kadar bekledim. "Hadi olsun artık ne olacaksa da bırakıp gideyim" diye düşündüm.
Sonuç: OLMADI.
Bu kitap neye hizmet ediyor anlamadım. Ne anlatmak istiyor anlamadım. Niye yazılmış ve kim niye okumuş anlamadım. O kütüphanede neden karşıma çıktı ve neden bunu okumayı seçtim anlamadım. Zamanımı öldürdüm gibi hissediyorum.
Belki yazarın diğer kitapları çooook güzeldir de o yüzden beğeniliyordur, diyip gidiyorum. Üzgünüm ama bir daha bu yazarı okumayı düşünmüyorum.
Güzel kitaplara
Reklam
Kaç kere eski dizisini izlediğim Çalıkuşu'nu okumak nasip oldu. Tabiki diziden daha güzeldi kitap. Su gibi geçti. Elimden zorla bıraktım, o güzel atmosferi daha uzun yaşamak istedim. Osmanlı'nın son zamanlarında yaşanan bu hikaye beni öyle bir sardı ki... Ordaydım ben, Feride'nin yanı başındaydım, bazen Feride'ydim, bazen Müjgan'dım, bazen Munise'ydim, bazen Zeynilerdeki Hatice Hanım'dım, bazen Hacı Kalfa'ydım. Yine bana bu lafı söylettireceksiniz "Ben Feride gibi olmak istiyorum". Aşk manasında değil. Anadolu'ya gidip o cefaları çekip ama yine de birilerine şifa olan, çocuklara abla olan bir Feride olmak istiyorum.
Aşk kısımlarını -ki kitabın temeli Kamran Feride aşkı- üstüme alınmayıp geçiştire geçiştire öylesine okudum. Kamran'ı hiç sevemedim. Feride'nin Kamran'a aşkını da sevmedim. Bu kitap bana birilerine ışık olma heyecanı veriyor. "Hadi Zeynep Gökçe sen de insanlara ışık ol" diyor. Yaparım yapamam bilmiyorum ama bu yol üzerinde yaşamak istiyorum. Küçük Munise'lere abalık etmek istiyorum. Canım Munise'm. En çok seni sevdim meleğim. Öyle sevdim ki bu çocuğu. Onun kısımlarında gözyaşlarımı tutamadım.
Reklam