Reklam
-Evet, haklısın insanlar kötü. Ancak ben şu dünyada bir gerçeğin bulunduğunu öğrendiğimden beri gözüme daha iyi görünmeye başladılar.
Yine gülümseyerek konuşmaya devam etti.
-Ben nasıl bu hale geldim? Ben de bilmiyorum! Çocukken herkesten korkardım. Büyüyünce ise nefret etmeye başladım. Kiminin alçaklığından, kiminin bilmem ki nesinden tiksiniyordum! Ne var ki şimdi hiç öyle değilim, bana öyle geliyor ki, şimdi onlara acıyorum. Anlamıyorum, nasıl oldu? Yeryüzünde insanlar için bir gerçek olduğunu, yaşamın pisliklerinden bütün insanların sorumlu olmadığını anladığım günden beri onlara daha çok acıyorum.
Sayfa 24
Elini şakaklarına koydu. Acısını bir nebze olsun hafifletmek istedi. Elleri titriyordu. Kendi kendine, "Yaşadığımın tek belirtisi şu kahrolası ağrılar. Beni yaşatan da, duygularımı karmakarışık eden de onlar. Onlar da olmasa ölüyüm ben. Artık hükümet sözcüsü Bay Solomonsohn değilim. Evli, mutlu ve çocuklu değilim. Bütün varım yoğum içimde yaşadığım acılar." dedi. Cümleler sürüyordu: "Bana geri kalansa; aptallığım, enayiliğim. Mantığım falan kalmadı."
Sayfa 27
Ve Madame de Prie'nin tuhaf sonundan, gerçek yaşamından ve ölümüyle ilgili yapay biçimde icat ettiği bu sahtekârlıktan geriye kalan, bir anı kitabındaki birkaç kuru dizeden başka bir şey değildi. Bu anılar ise onun kaderinin tutkuyla yoğrulduğunu, buruşturulmuş bir çiçek, çoktan geçmiş baharın mis kokulu mucizesini ne kadar hissettirebilirse, o kadar az hissettirebilirdi.
Sayfa 56
Ve Madam, ondan nefret ettiğini, onu aşağılayıp aldattığını bu sıcak gecenin hiçbir anında unutmadı. Berlington Dükü de yoktu ayrıca. Bir yalan sayesinde bir insanın kucaklamalarını satın almak zorunda kalmakla ne kadar alçaldığını kendisi de biliyordu. Ama hayat, tüm uzuvlarında hissettiği, dudaklarından içtiği capcanlı hayat, işte tam da buydu. Hayat, karanlık ya da durdurmayı istediği sessizlik demek değildi.
Sayfa 52
Reklam