Çocukluğun içinden çıkmak mümkün değil, üstüne koku gibi siner. Her çocukluğun kendine has bir kokusu vardır. Diğer çocuklarınkini algılarsın. Kendi kokunu bilemediğinden, diğerlerinden daha kötü kokmasından korkarsın bazen.
Bir gün, içimden geçen bütün kelimeleri kağıda dökeceğim. Bir gün, başkaları onları bir kitapta okuyacak ve bir kızın, her şeye rağmen şair olabileceğine şaşacaklar.
Coşkuyla, “Ben de şair olmak istiyorum!” dedim. Babam kaşlarını çatıp tehdit edercesine “Kendini ne sanıyorsun sen!” dedi. “Kız çocuğundan şair olmaz.”