Düşünüyordum da, şu hayat dediğimiz şeyin ne hoş ödülleri vardı; şuna buna hınç duymak, kin beslemek ne kadar yersizdi ve dostluklar kurabilmek ve kafa dengi kişilerle birlikte olabilmek ne kadar gıpta edilecek bir durumdu...
Acele etmene gerek yok, diye düşündüm o anda. Göz kamaştırmana gerek yok. Kendinden başka biri olmana da gerek yok.
Çünkü şimşek gibi çakan çılgınca bir yaratıcılık ve orta yerlerine yıldırım gibi düşen bir dehanın açtığı oyuk, onları bir yandan kusurlu ve eksikli kılsa da, bir yandan da şiirsellikle yıldız gibi parlamalarını sağlamaktadır.
Sayfa 12
Öyle bir gök içinde durmuş gibiyiz
Karanfiller ölürken
Karanfillerden bir deniz
Perdeler çekilir, koyulaşır gölgeler, yanında yer açardı yalnızlığa
hüznüm. Başı beklenen ağır hastaydı düşler,
baharını gördüğüm bahçelerde kar.
