Sakatlığı hiç geçmedi, büyük tendonları kopmuştu
ama sanırım asıl sakatlık ruhunda olmuştu. Bir
zamanlar duygulardan uzak, mantıklı olan düşünce
sistemi geri dönülemez bir şekilde yaralanmıştı.
yamyam yaşlı adam ve mahzende cesetlerle kalan adamın öyküsü gerçekten rahatsız etti. hp lovecrafttan korku okumayi seviyorum zamanin otesinde
Benim birisinin hayatında vazgeçilmez olmaya ihtiyacım var. Bütün boş vaktimi, egomu ve dikkatimi yiyip bitirecek birine ihtiyacım var. Bana bağımlı birine. Karşılıklı bağımlılığa.
Denny'yi pencereden izlerken ben bir kayayım. Ben bir adayım.
"Yardıma ihtiyacın var mı?" diye aşağıya sesleniyorum. Kaldırımda Denny etrafına bakınıyor; kucağındaki kayayı göğsüne dayamış.
"Yukarıdayım" diyorum. "Yardım etmemi ister misin?"
Denny kayayı el arabasına koyuyor ve omuz silkiyor. Kafasını sallıyor ve bir elini gözüne siper edip bana bakıyor. "Yardıma ihtiyacım yok" diyor. "Ama istersen yardım edebilirsin."
Boş versene.
Ben ihtiyaç duyulmak istiyorum.
"Şu eski deyişi bilirsin: Geçmişini hatırlamayanlar onu tekrarlamaya mahkûmdur... Ama ben geçmişini hatırlayanlanın daha da beter durumda olduklarını düşünüyorum"
"Geçmişini hatırlayanlar hikâyeyi daha da karman çorman bir hale getirirler"
"Her şeyden kuşku duymamak, her şeye karşı mücadele etmemek için gereken cesareti kendimde bulabilmiş olmayı çok isterdim" diyor annem. Uzanıp bir kitabın sırtına dokunuyor ve "Bir kere olsun 'İşte bu. Bu yeterince iyi. Çünkü onu ben seçtim' diyebilmiş olmayı çok isterdim."