"Bu şəhərdə kimsə yoxdu, sanki bütün insanların ruhu başqa yerlərə səyahət edib. Küçələr boş, evlər soyuq, baxışlar isə uzaqlara, xatirələrə dalmış. Bəzən elə an olur ki, sükut sənin ən yaxın dostun olur, amma ürəyin içində səs-küy çalır."
"Şəhərdə insanlar varsa da, onların hər biri yalnızdır. Kimsə bir-birini görmür, kimsə qəlbini açmır. Sanki hamı öz içində bir ada qurub, orada yaşamağa qərar verib. Bu boşluq, bu uzaqlıq, bu kimsəsizlik… bəzən insanı özündən daha çox ağladır."
Arxası üstdə uzanıb səmayə tamaşa etmək gərəkir. Əvvəlcə göz yaşları içində heç nəyi sezmə. Sonra buludlar üzüb gələcək və xəyalındakıların hamsını yuxarıda bir-bir ayırd edəcəklər. Buludlar bilirlər: sənin əhvalın elə də yaxşı deyil, harasa çıxıb getmək və ya uçmaq arzusundasan, istəmirsən ki, səni tapalar, istəyirsən, köks ötürüb ah-vay eləsinlər.