"On iki ses öfkeyle bağırıyordu ve hepsi birbirinin aynısıydı. Artık domuzların yüzlerine ne olduğuna dair bir şüphe kalmamıştı. Dışarıdaki hayvanlar domuzdan insana, insandan domuza tekrar domuzdan insana baktılar ama şimdiden hangisi olduğunu ayırt etmek imkânsızdı."
Hayalinde bir gelecek canlandırabilse, açlık ve kırbaçtan kurtulmuş, hepsinin eşit olduğu, hepsinin kendi kapasitesine göre çalıştığı, Üstat'ın konuşma yaptığı gece kendisinin ön ayaklarıyla kaybolan ördek yavrularını korumuş olduğu gibi güçlülerin zayıfları koruduğu bir hayvan toplumu olurdu.