Zeynep
@zeynep1027
Ya bir yol bulacağım, ya da bir yol yapacağım
Kutuda YaşayanlarEdebiyat
Kutuda Yaşayanlar, benim için bir gençlik kitabından fazlası oldu. Benimle yaşıt olan yazar bir arkadaşımın bu kitabı yazmasının yanı sıra, karakterin yaşlarındaki kendimle, yazarın kitabı yazdığı yaştaki halimle çokça karşı karşıya kaldığım satırları barındırıyordu.
İlk okumada, genç bir kızın günlük yaşantısını okuduğumuzu sanıyoruz. Aylin öyle derin düşünen, öyle dikkat isteyen bir karakter ki aslında, yazdıklarında ve çizdiklerinde hep kendini yansıtıyor oysa bunun aksine çok gizli bir karakter. Her iki yönüyle de Aylin büyümekte zorlanan ama oldukça da olgun bir kişiliği yaşatıyor bizlere.
Dile getirmem gerekirse, kitabın ilk altı bölümünde olayların ilerleyişi bana oldukça yavaş geldi. Yazar, karakterin iç dünyasına fazlasıyla odaklanmış. Özellikle Aylin’in iç konuşmaları, karakterin ruh hâlini ve düşüncelerini anlamamız açısından faydalı olsa da bir noktadan sonra tekrara düşüyor gibi hissettirdi. Açıklayıcılığın dozu bazen öyle artıyor ki, bu durum hikâyenin akışını sekteye uğratıyor gibiydi.
Yine de bu bölümlerde Aylin’in karakterine dair sağlam bir temel atıldığını söylemem mümkün. Onun bakış açısı, içsel sorgulamaları ve duygusal yoğunluğu bana oldukça iyi aktarıldı. Okumaya devam ettikçe kendimden bir şeyler bulmaya ve yazarın bu anlatım sürecine adapte olmam kolaylaştı.
Kitabın 15. Bölümden sonra odağımı yakaladığını söyleyebilirim. İlk bölümlerde, anlam yükleme çabamdan dolayı bana durağan gelen kitap bir anda kendine daha da kaptırır duruma geldi. Yazarın 16 yaşında yazdığı bu eser, bir gençlik çağının etkisini fazlasıyla hissettiriyor.
Karakterlerin iç konuşmalarının yerli yerinde olmasıyla, duygusal yoğunluğu hissetmemiz açısından belirgin bir detay. Anlatım dili açısından Hakim bakış açısını tercih eden yazar, bize hem dış dünyanın hem de
Yeni bir kitaba başlarken hep bir umut, bir heves sarar içimi. Okuduğum ilk cümleden itibaren bir şeyler düşünürüm, bu kimi zaman yazarın hayatı hakkında kimi zaman da karakterin yazarın içsel yapısıyla olan uyumuyla alakalı olur. Ve elbette kitabın sonunda bana ne katacağı, ileriki sayfalarda bana ne düşündüreceğiyle ilgili. Bu kitaba ilk başladığımda pek de ilgimi çekmediğini düşündüm, aslına bakarsak bu tarz romanları okumayı çokça severim, hatta yazarın 'İçimizdeki Şeytan' adlı eserini okuduğum ilk andan itibaren çok severek ve çok etkilenerek okumuşumdur. Nedendir bilmem, 'Kürk Mantolu Madonna'ya başladığım an hiç de öyle bir izlenim yaratamadı bende. Tâki Raif'in Kürk Mantolu Madonna tablosuna büyük bir alaka ile hayran oluşuna dek. Bir aşkın başlangıcından ziyade bu sahneler bana çok daha farklı şeyleri düşündürüp, hissettirmişti. Bir kimsenin, sadece çizilmiş bir resmine bakarak, büyük bir bağlılıkla resimdeki kişiye saygı duymak, o resimde kendinden bir şeyler bulmak ve hatta o kişinin kendiyle olan görünmez bağını yalnızca bir tablodan görmek... Bu tür bir şeyi tasavvur etmek kimi için manasızca görülebiliyor. Bazı noktalarda her ne kadar bana da öyle gelse bile, sanırsam ben de tıpkı Raif gibi hayal dünyasında yaşamayı daha çok seven bir kişiliğe sahip olduğum için onu çok iyi anlıyordum, hatta bazı noktalarda onun verdiği kararlarla kendi vereceğim kararları kıyaslayınca düşüncelerim onunla aynı noktaya çıkıyordu. Gariptir ki Sabahattin Ali konuyu ve kişileri o kadar güzel işlemiş ki Maria ile apayrı insanlar olsak bile, onda dahi bazen kendimi buldum. Tıpkı dünyada her insanın birbirine benzer yönleri olabileceği gibiydi anlayacağınız. Beni çok etkileyen birkaç alıntıyı buraya yazıp size keyifli okumalar diliyorum.
"Dünyanın en basit, en zavallı, hatta en
Okuduğum ilk siyasi konulu romandı, normalde pek sevmesem de bu tarz konulu kitapları, bu kitabı çok beğenerek okudum, okurken de "keşke yönetim her ülke de, her devlette böyle olsa. " Dedim. O kadar güzel bir varoluş anlatmış ki yazar, bir yokluktan bir ülkenin yaratıldığı çok güzel kaleme alınmış. Mutlaka okunmalı
Bir kitaptan kaç kere etkilenirsiniz? Nasıl her anlamıyla kendi düşüncelerinizle aynı doğrultuda cümlelere rastlarsınız? Montaigne'nin bu kitabı bu sorular üzerine çok fazla cevap bulduğum bir kitaptı. O kadar severek ve bir çok konuda o kadar haklı bulduğum bir kitaptı ki, en çok hangi denemeyi insanlarla paylaşmalıyım diye çok düşündüm. Hemen hemen hepsi beni çok fazla etkilemiş olmasına rağmen "Öfke Üstüne" Olan denemesi her anlamıyla çok doğru düşüncelerle yazılmış bir denemeydi bence. Şu alıntısını da bırakayım buraya: "Bir devlette her şeyin çocuk eğitimine bağlı olduğunu kim bilmez? Ama yine de çocukları hiç düşünmeden, ne kadar deli ve kötü olurlarsa olsunlar, ana babalarının keyfine bırakırız."
