Demiştin zamanında, “Tek tek alacağım elinden seni sen yapan ne varsa.” Sonra eklemiştin, “Umudu da unutmayacağım.” Ama işte uyumlu bir hayvan, umutlu bir hayvandır, uyum yeteneği sayesinde yok olmaz en nadir türleri doğanın. Gülüşümü alabilirsin, duygularımı, ellerimi alabilirsin, sesimi, karar verme yeteneğimi alabilirsin, bakışımı, kapladığım alanda bir başkası tarafından algılanışımı; kimseyle göz göze gelmese, gökyüzünü görmese de yaşar insan, şarkı söylemeden, okumadan yazmadan, bir yalanın içinde, yüzünde aptal bir tebessüm, bir evden çıkmadan on dört yıl boyunca, bir mutfaktan, yaşar insan. Çünkü umut sevgilim, öldürdüm sansan da bin kere, bin bir kere dirilir öldüğü yerde.