Zeynep Er
@zeynepbusraer
136 okur puanı
Kasım 2023 tarihinde katıldı
Annie Ernaux’nun Türkçe yayınlanmış tüm kitaplarını okumuş ve başyapıtı olarak görülen Seneler’i en sona bırakmıştım. Genel olarak, yazarla çok uyuştuğumuz söylenemez, bazı kitaplarından keyif alsam da genel anlamda beni çok etkileyen bir kalem değil. Seneler tüm kitapları arasında okurken en çok zorlandığım oldu. Alışık olmadığımız tarzda yazılmış bir otobiyografi aslında Seneler. Yazar birinci çoğul şahısla yazıyor kendi hayat hikayesini ve bunu dönemin Fransa’sı ve dünyadaki büyük olayları da anlatarak yapıyor. Bu açıdan baktığınızda çok güzel bir fikir olsa da beni inanılmaz sıktı metin. Belki Fransız veya genel anlamda Avrupa yakın tarihi hakkında bilgili veya ilgili iseniz daha çok keyif alabilirsiniz. Ek olarak, notların sayfa sonlarında değil de kitabın sonunda verilmesi kadar sevmediğim bir şey yok. Çok fazla not var ve her seferinde kitabın arkasına dönmek zorunda olmak kitabın akmasına engel olup okuma zevkini çok azaltıyor. Benim için yorucu, akmayan ve keyif alamadığım bir okuma oldu.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bir doktorun, akıl hastanesinde yatan hastasıyla sohbetten aldığı keyfin hayatını ironik bir şekilde alt üst edişini okuyoruz. İnsanların önyargıları, başkalarını bu önyargılarla etiketlemeleri, kendi çıkarları uğruna yapabilecekleri kısacık bir öyküde çok güzel kaleme alınmış. Bir oturuşta okunabilecek keyifli bir metin.
Aylin Balboa’nın Kafa dergisine yazdığı yazılarından oluşturulmuş bir derleme. Anlatıcımız, terk ettiği sevgilisi Osman’a seslenerek pek çok konudan bahsediyor. Akıcı bir metindi, çok etkilendim diyemem ama kolay okunduğunu söyleyebilirim.
Sadece kadınları etkileyen bir salgın ile dünya üzerindeki tüm kadınlar birer birer intihar etmeye başlıyor. Bu durumdan istifade etmeye çalışan ve bundan bir cinsel istismar metodu geliştiren erkekler, nasıl olsa öleceğiz diye erkeklerden intikam almak için örgütlenen kadınlar, dünyanın sonu geldi diye her yeri yağmalayan fırsatçılar ile dünya mahşer yerine dönüyor. Bütün bunlar olurken eski sevgilisi Birce, anlatıcımız B.’den onun için bir şey yapmasını istiyor ve öldükten sonra bakımını üstlenmesi için küçük oğlunu ona emanet ediyor. Kitap da B.’nin ağzından küçük Turgut’a yazılmış bir metin şeklinde aslında. Genel anlamda konu ilgi çekici olsa da çok daha iyi işlenebilirdi gibi hissediyorum. Kitapta çokca sezinlediğim bir amatörlük vardı, hem kurgusal hem anlatımsal olarak. Mesela bu salgın dünyaya penis şeklinde bir cismin inmesiyle başlıyor ve bu cismin etrafına elinde penis şeklinde heykellerle gidip meditasyon yapan insanlardan vs. bahsediliyor. Bunları bu kadar trajik bir olay anlatılırken fazla karikatürize buldum. Birce’nin en yakın arkadaşı Birce’den bir mektup getiriyor ve eve bir at bırakıyor ve bunları büyük bir gizem içinde yapıyor, buna ne gerek vardı mesela anlayamadım. Bu kadın, koskoca adamın saçını, yüzünü falan okşuyor mesela, bu çok normalmiş gibi geçilip gidiliyor. Ayrıca evinde kendini öldüren kadını gömmek için evin betonunu kazmaya başlamasından hiç bahsetmiyorum bile. Dünyada tek bir kadın kalmamasının üstünden yıllar geçmiş gibi anlatılıyor hikaye ama mesela insanlar bu psikolojiyle hayatlarına nasıl devam etmiş, üreme olmayacağından dünyanın sonu gelecek, bununla ilgili ne gibi aksiyonlar planlanmış vs. bunlardan hiç bahsedilmiyor. Sadece bir yerde cinsiyet değiştirme merkezleri kuruldu deniyor ama bunun gibi çok çok az detay verilmiş.
Annesi hapishanede olduğu için hapishanede yaşamak zorunda kalan Barış’ın hapisten çıkan İnci’ye yazdığı mektupları okuyoruz. Bu koğuştaki çoğu kadın düşünce suçlusu ve o dönemde de zaten neredeyse her düşünce suç. Barış’ın mektuplarının çoğu da bu sebeplerden İnci’ye ulaşmıyor. Küçük bir çocuğun çevresinde olup biteni anlamlandırma çabasını, çocukların masum dilinden okumak çok güzel ama çok iç burkucuydu.
