18 yaşında benim hazırlayıp arkadaşımın birebir kendi dosyasına dosyamı geçirdiğinde ve sorumlunun ona yüksek bana düşük verdiğinde, arkadaşımın kendi hazırlamış gibi gururlanıp bana dönüp teşekkür etmediğinde anladım, hayat benim için zor olacaktı. Uyanamadım o zaman, ilk uyarı gelmişti oysa. Ben olsun demekle yetindim. Şunu dediğimi hatırlıyorum, ama benim yazım onunkinden güzel ve resimler daha canlı.
Orda bile kendimi dramatize etmiş, emeğimi verdiğim işi paylaştığım insana dönüp bir teşekkür eder insan dememişim.
Bilmiyorum hayat çok büyük dertler vermedi belki de ondan bunlar hep dokundu bana, ağır geldi.