Zeynep İlhan
@zeynepp88
Ahlak,bireyin içindeki sürü içgüdüsüdür.
Nietzsche
368 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Aralık ayının bir cumartesi akşamıydı. Odamdaydım, her zamankinden daha çok içmiş, sigaraları birbiri ardından yakarak kızları, kenti, işleri ve önümdeki yılları düşünmüştüm. Geleceğime baktığımda gördüklerim hiç iç açıcı değildi. İnsan düşmanı, veya kadın düşmanı değildim ama yalnız kalmayı seviyordum. Küçük bir odada içki ve sigara içerek yalnız olmak güzeldi. İyi eşlik etmişimdir kendime hep.
Orda oturmuş içerken intihar olasılığını düşündüm, ama tuhaf bir şekilde bedenimden ve varlığımdan hoşnuttum. Ne kadar korkmuş olsalar da benimdiler. Aynaya bakıp sırıttım: gideceksen beraberinde, sekiz, veya on, veya yirmi kişiyi de götür...
Arada sırada sefilhaneye gidip dolanıyor, kendimi geleceğe hazırlıyordum. Hoşuma gitmiyordu orda gördüklerim. Ordaki erkek ve kadınların özel bir cesaretleri veya parıltıları yoktu. Herkesin istediği şeyleri istiyorlardı onlar da. Rahatsız edilmeden sokaklarda dolaşabilen bir-kaç deli de vardı. Çok yoksul ve çok zengin kesimlerde delilerin genellikle rahat bırakıldıkları dikkatimi çekmişti. Benim de birkaç tahtam eksikti. Çocukluğumdan beri bende bir tuhaflık olduğunu biliyordum. Yazgımda katil, banka soyguncusu, tecavüzcü, rahip veya münzevi olmak var diye hissediyordum. İnsanlardan uzak bir sığınak bulmalıydım kendime. Sefilhane iğrençti. Sıradan bireyin yaşamı sıkıcı, ölümden de beterdi. Başka çarem yoktu. Eğitim bir tuzaktı sadece. Aldığım azıcık eğitim beni daha şüpheci yapmıştı zaten. Doktorlar, avukatlar, bilim adamları, neydi bunlar? Bireysel davranış ve düşünme özgürlüğünü kaybetmiş insanlar. Barakama dönüp içtim.
Kampüsün bir sığınak olduğuna karar vermiştim. Yaşamlarını sürekli kampüste geçiren manyaklar vardı. Üniversite yaşamı yumuşak ve gerçeklerden uzaktı. Dışarda, gerçek dünyada seni nelerin beklediğinden söz etmiyorlardı. Beynini teorilerle dolduruyor, kaldırımların ne kadar sert olduğunu söylemiyorlardı. Üniversite tahsili insanı sonsuza dek mahvedebilirdi. Kitaplar yumuşatıyordu insanı. Kitabını bırakıp sokağa çıktığında kitapların sana söz etmedikleri şeyler bilmek zorundaydın. O dönemden sonra üniversiteden ayrılmaya karar vermiştim.