soylu ailelerin çocuklarının emekçi olma eğilimi, aşırı erdemli ya da saygın ailelerin çocuklarındaki suç patlaması, başarılı iş adamlarının çocuklarındaki insanı çileden çıkaran tembellik ve benzeri şeyler sadece kasten yaşanmamış bırakılan hayat parçaları değil aynı zamanda kader tarafından ödünlemiş, kendini beğenmişliği deviren ve alçakgönüllülüğü yükselten doğal bir etosun işlevidir. buna karşı ne eğitim ne de psikoterapi hiçbir işe yaramaz. yapabilecekleri en iyi şey, eğer mantıklı yapılırsa, doğal etoslar tarafından çocuğa dayatılmış görevi tamamlamakta onu cesaretlendirmektir.
çocuk üzerinde en güçlü psişik etkiye sahip olan şey, ebeveynlerin (ve ataların da; çünkü burada kadim psikolojik fenomen olan ilk günah ile baş ediyoruz) yaşamadığı hayattır.
..
buna, ebeveynlerin eski püskü bahanelerle yapmaktan geri durduğu, hayatlarının yaşanmış olabilecek olan bölümü diyebiliriz. açık açık söylemek gerekirse bu, çoğu zaman göstermelik yalanlar aracılığıyla yan çizdikleri yaşamdır.