Yetişkinler itaati büyümekle karıştırırlar; halbuki itaat, çocuğun en büyük ahlaksızlığıdır.
Winnicott
Reklam
Ebeveyn olarak amacımız, çocuğumuzun kendisini gerektiğinde bizden de koruyabilecek kadar özerk, duy-gularıyla otonom, kendi içinde güçlü, kendi kendisine yeten bir varlığı olması olmalı. Bu, çocuğa bizim verdi-ğimiz bir özgürlük değildir; insan olmanın özü, her insa-nın doğuştan getirdiği temel, doğal hakkıdır
Hayatta herkes her an her şeyi yapabilir, ve kimin ne yapabileceği benim kontrolüm, iradem dışındadır; bana düşen, benim sorumluluğumda olan, kim ne yaparsa yapsın orada benim ne yapacağım olur. Örneğin bana kötü davranan sevgilimi/eşimi değiştiremem ve nitekim herhangi birini değiştirmeyi de zaten düşünmemem gerekir-; ama bana kötü davranan sevgilimle/eşimle ilişkimi bitirebilirim. Bize bitirme özgürlüğü tanınmayan ilişki gerçek bir ilişki değildir. Buna, anne babamızla ilişkimiz de dahil.
Öğrenmek kolay, öğrenilmiş bir şeyi unutmak güçtür.
.......
Çocuklarınsa o asgarî saygıya herkesten çok ihtiyacı vardır; çünkü egoları zayıftır ve bu egonun sağlıklı şekilde gelişebilmesi için çocukluk dö-nemindeki destek, bir daha asla yeri doldurulamayacak kadar kritik öneme sahiptir. Bugün "ego" sözcüğü maale-sef yanlış biliniyor. Sağlıklı, güçlü bir egoya sahip kimse, kimseyi ezme ihtiyacı duymaz. Başkalarını ezme isteğine, tam tersine, egosu çocukken yeterince destek görmemiş ve sonrasında da gelişememiş kimselerde rastlanır. İlla bir klişeye ihtiyaç duyacaksak "çocuğa saygı", "büyükle-re saygı"dan çok daha doğru ve yerinde bir klişe olurdu.
Reklam