Zeynep Sude Boğa
@zeynepsud2
Oelander
öğrenci
ibnhaldun üniversitesi/ psikolojisi
İstanbul
İstanbul, 22 Nisan
78 okur puanıOcak 2021 tarihinde katıldı
Zeynep Hanım o denli nadide bir çiçek ki..
Zeynep Hanım o denli nadide bir çiçek ki.. düşünme patenlerini içtenlikle anlıyorum, ona sarılmak ve kafasının içine girip sadece "seni anlıyorum, senin suçun değil." demek istiyorum. Melankolik bir dünyada kaybolmamanın imkanı yok. Bilmenin acı verici olduğunu bilmeden biliyorsunuz, bildikten sonra da bir sürü suçlu ortaya çıkıyor. komik trajedileri ve adaletsiz sistemi sorgulamak zor, sadece kişinin farkında olması ölüm gibi. Sesini duymayan olmadığı sürece, ölüden farkın ne oluyor, gücün yetmiyorsa, bilen bir ölüsündür bu sistemde. Ta ki, sesini duyanların ortaya çıkmasına kadar. belki de benzer şeyleri hissettiğin insanlar, evet ben de acı çektim, beni de kimse duymuyordu, diyen insanların sesi bir bütün olunca, ki tarihte insanların rüyası da bu değil miydi?
6. bölüm hakkında:
Hayatının bir döneminin açılışının bir döneminin kapanışı. hiçbir gözyaşının boşuna yeryüzüne inmeyeceğine hepimiz eminiz. çocukluğunuz alınır, 13 yaşında çarşafa kapatılırsınız. o çarşaf artık eski dönemi örter, çarşaftan kurtulmak için yine çarşaftan güç alırsınız. çocuklarla ortak bahçede oynayamazsınız, tek düze sadece duvarların orda olmasından mutlu olduğunu düşündüğünüz yerde mahkumsunuz. Zeynep Hanım, artık ablası gibi mi olacaktı, ya da benim bu paragrafımı okuyan "bir başka çarşaf düşmanı" diyerek mi okuyacak? bu iki gizem burada kalacak.
7. bölüm hakkında
Zeynep hanıma kitap ilerledikçe sempatimin arttığını hissediyorum. bu bölümde öğrencilik hayatı anlatılıyor. her ne kadar öğrenci desek de bir noktada sanki çocuk işçisi gibi sürekli bir işle uğraşır durumda. tabi bu işler ona bir noktada hayat becerisi kazandırsa da çocukluğundan bir şeyler alıp götürmüyor da değil. yıllar geçse de isviçrede oynayan ve acıdan habersiz görünen çocuklara bakarken hayatın adaletsizliğini
Zeynep Hanım'ın Doğu algısı
Doğu, her zaman hüzünlü olan güzel bir şiir gibidir, neşesi bile hüzünlüdür. Tüm Doğu öyküleri trajediyle biter. Güzelliğiyle kendine çeken manzarada bile bir hüzün tonu vardır.
Zeynep Hanım'ın kaykay fobisi
Küçük makinelerine bacaklarını ayırıp oturmuş, yokuştan aşağı baş döndürücü bir hızla inen kadınların bende bıraktığı hoşnutsuzluğu sana anlatamam.
Zeynep Hanım'ın melankolik ruh hali
O zamanlar yavaş yavaş giyinirdim ki yaşamak için daha az zaman kalsın. Nasıl olup da bazı insanların ölümden korktuğunu merak ederdim. Ölüm bir değişim olurdu - bir Türk kadınının umutla bekleyebileceği tek değişim.
