Araf 189: Allah, sizi bir tek nefisten yaratan ve kendisi ile huzur bulsun diye eşini de ondan var edendir...
Bu ayet diğer tüm insanlar üzerine gözlemlerimi pekiştiren bir ayet. Arkadaşımın süregelen bir ilişkisi var, sanki hayatı onunla tekrar bütünleşmiş, yeni bir sentez ortaya çıkarmış gibi geliyor bana. Baktığı gökyüzüne dair düşünceleri onun düşünceleri ile karışmış; sevgiyi, nefreti onun merkezinde yeniden ele almış bir arkadaşım. Ayete kanıt olarak gözlerimin önünde: aslında tek bir nefisten yaratılan bizler, huzura olan ihtiyacımızdan bizden yaratılış esnasında eksilen, eksikliğini sürekli hissettiğimiz o "eşi" arıyoruz. Sonra da "yaratılış gereği" tekrardan tek bir nefis oluyoruz. Yine başa, olması gerekene, bütüne dönüyoruz. Bu aşk sistemi, diğer bütün sistemler gibi mükemmel değil de nedir? Bu eksiklik hissi olmasaydı, insan kendisinden yaratılan diğer parçasını nasıl bulup huzura kavuşurdu ki?