Zeynep
@zeynsp
Ruhum hangi acıları toplayıp geldi de matem rengine bürünüyor kuşlarım.
105 okur puanı
Ağustos 2018 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Seni düşünmeyi sevdim önce
Sonra görmeyi sevdim
Yakmanı
Yanmayı
Dokununca ellerimdeki yangını sevdim
Vakitsiz aşklar savurdum
Vakitsiz sonbaharlara
Dirgen uçlarında
Kara bulutlar biriktirdim
Yağmurları göz pınarlarımda
Sonra sesini sevdim
Dinlemeyi
Tınını
Duymayı
Sözlerindeki söylemeyişleri sevdim
Uçları kanlı mermiler düştü düşlerime
Uykusuzluklarımdan
Yorgundum
Emanetti nefesim
Zamanı değildi seni istemenin
Kokunu okşuyordu iki elim
Birikmiş
Söylenmemiş sözlerine taliptim
Ve gözlerini sevdim
Demir attığım gözlerini
Görmeyi
Bakmayı
Diner sandığım fırtınalarda
Gözlerinde sulara gömülmeyi sevdim
Birkaç kadehe sığmıyordu acılar
Neden susuyoruz niye bu kadar tepkisiziz. Korkuyoruz herhalde, herhalde değil biz çok korkak insanlarız bu da bir ihtimal tabii bir diğer ihtimalde başkası haksızlığa uğrarken içimizden garip bir ses tonuyla aman yavrum sen karışma diye ritim tutmak daha hoş geliyor olabilir.
-Ozan Usul
Hissetmek, sevmekle ilgilidir. Peki hissizleşmek? Sevmemek ya da sevememek midir? Hayır. Hissizleşmek, o kadar acıdır ki insanın kendine bile anlam verememesidir aslında. Hissizleşmek, duygu ve düşüncelerin kendi içinde ölmesi de değildir. Çünkü her ‘’Hissetmemeye başladım artık hiçbir şeyi.’’ dediğimizde bile bir düşünce vardır aklımızda, o düşüncenin üzerine hissizleşmişizdir. Esasında hissizleşmek, bir nevi şaşırmayı bırakmaktır. Olmuş olanları kabul edip olabilecekleri göze almaktır. Hissizleşmek; unutmak değildir, hatırlamamak değildir.
Hissizleşmek, tam anlamıyla alışmaktır. Her söze, her harekete, her düşünceye. Ona ve ona dair her şeye…
-Damla Diker