Zeynep
@zeyruhe
8 okur puanı
Mayıs 2025 tarihinde katıldı
Adıyla çelişen bir kitap gibi düşünmüştüm okurken ama bittikten sonra bi durup düşündürüyor, “Yaşamak?” diye. Anlatıcının kim bilebilirdi ki dediği anda her şey o kadar değişebiliyor ki, yüzünüzde oluşan gülümsemeyi aladabiliyor o cümle veya hüzün dolu bakışınızı alıp gülümsettirebiliyor. Nuray hocam (kendisi edebiyat dünyama ışık olan benim için çok değerli biridir) yazılarınız hayat gibi olmalı, hem hüzün olacak hem mutluluk, o dengeyi sağlamanız lazım der. Bu kitap tamamiyle o şekildeydi, bittiğinde kitabın kapağını kapattığınız an sizi alıp götürüyor, o an buruk bir his oluyor içinizde.
Orhan Pamuk ile bu kitapla tanıştım, diliyle, anlatımıyla ve ilk kez birden fazla kişinin ağzından bir romanı okudum. Güzel bir deneyim oldu benim için. Her karakterib bakış açısını, aklından geçen düşünceleri, ruhunun derinliklerinde yatanı görmemi sağladı.
Karakterlere gelecek olursam, Faruk’un bile bile umursamazlığı, Nilgün’ün sadece kendi halinde olmak istemesi, Metin’in zengin olmak için uğraşan bir genç olması, Fatma’nın (babaanne) geçmişte yaptığı birkaç kötülüğün gün yüzüne çıkmasından korkması, Selahattin’in (dede) doğuyu sevmemesi ve dinlerin olmadığını kanıtlamak için sonu gelemeyen ansiklopedi çalışmaları, Hasan’ın çevresinden etkilenip onlar gibi olmaya çalışması.. Birçok farklı karakterin bir çatı altında olması, birbirleriyle ilişkilerinin incelenmesi açısından güzeldi.
Kitapta belli bir olay üzerinden gidilmemesi ve sıklıkla geçmişe başvurulması benim için akıcılık sağlayamadı ama bu şekilde yazılan kitaplarla tanışmak için güzel bir fırsat oldu.
Amaçsızca başıboş yaşamak. Sanırım bana Oblomov’u üç kelime ile sorsalar bunları söylerdim. Kendime yakın hissettiğim, okurken irkildiğim ve beni asıl olmak istediğim insana dönüşmek için attığım ilk adımlardan birkaçını sağladı. Duyduğuma göre birçok kişinin de aynı olay başına gelmiş. Düşünün bir kitap yazıyorsunuz ve asırlar sonra bile çoğu kişinin hayatına dokunuyor.
(spoiler içerir.)
Kitabın karakterine gelecek olursam varlıklı bir Rus ailesinin çocuğu olmaktı sanırım İlya İlyiç’in suçu. Oblomov’un Rüyası bölümünde küçüklüğüne dair okuduğumuz anılar aslında bize birçok ipucu veriyor. Küçük İlya ne zaman bir şey yapmak istese ailesi ya bir şey olur korkusuyla ya da onun değil de hizmetçilerin yapması gerektiğini söyleyip ona engel oluyorlardı. Böyle bir ortamda büyüyen İlya İlyiç’in büyük bir Oblomov olmasına şaşırmamak gerek.
İlya’nın çocukluk arkadaşı Andrey hep onu harekete geçirmeyi denese de bir türlü başarılı olamadı. Kitapta da gördüğümüz gibi sevgi birçok şeyi değiştirebilme de büyük bir öncü tabii buna gerçekten inanırsak ve istersek. Başlarda Olga’ya karşı duyduğu duygular İlya’nın alışkanlıklarının çoğunu kırmıştı ama maalesef İlya bütün ömrünün durmadan hep bir şeyler peşinde olma düşüncesinden epey irkilmişti. Ne kadar çok değişse de Oblomovluğu onu yine durdurdu ve sevdiği kadını kaybetmesine neden oldu.
Andrey ise Olga’nın hayallerini kurduğu adamın ta kendisiydi. Olga hep arayış içinde yaşayan, boş durmayan, beraber sürekli yeni şeyler öğrenecekleri Andrey ile evlenirken İlya ise hayatı boyunca ona hizmet edecek ve bu işlerden hiç sıkılmayacak aksine mutluluk duyacak Agafya ile evlendi.
“Ya şimdi ya hiçbir zaman, unutma!” cümlesinden Oblomıv hiçbir zamanı seçmiş ve hayatta hiçbir şey yapamadan gözlerini sonsuzluğa yummuştu.
