Zeynep
@zeyruhe
8 okur puanı
Mayıs 2025 tarihinde katıldı
Kapalı bir mahzende sızan bir ışık parçası, yıkık bir duvarın taşları arasında açmış sıska bir çiçek, her şeye rağmen bir varlık, bir tesellidir.
"... Biraz gayret. Biliyorsun ki, yaşamak için artık güler yüzden, cesaretten başka sermayen kalmamıştır."
"Kızlarım, ümitsiz hastalıkların, mukadder felaketlerin son bir ilacı vardır: Tahammül ve tevekkül. Elemlerde bir gizli şefkat var gibidir. Şikâyet etmeyenlere, kendilerini güler yüzle karşılayanlara karşı daha az zalim olurlar."
İnsan, yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlara görünmez ince tellerle bağlanırmış; ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar, her birinin gönlümüzden kopup ayrılması, bir ayrı sızı uyandırırmış.
Artık öğrendiği birşey vardı: Başkalarıyla paylaşılmayan zenginlikler insanı mahvediyordu.
