zeynep cosgun

zeynep cosgun
ne zaman düşsem bu yalnızlığa, kitaplar koştu hep yardımıma
"Bu benim savaşım.. Senin başlattığın..." "Ben bir savaş açtığımı hatırlamıyorum sana." "Ama ben senin sessizliğinden darbe aldım."
Sayfa 45·Kitabı okudu
Reklam
Gideceksin. Gideceksin bir gün, ama zehrini öyle derinlerime akıtıyorsun ki sen gittiğinde bile ben kanamaya devam edeceğim.
Tuttuğun el mi pençe mi? Geçirdiği yerden başlıyor yara izleri. Ne sargı tutar ne alçı teni... O gönlü kırmaya, yüreğin yeter mi kelebek?
...gecenin bir yarısı uyanırsın çünkü pencerenden üzerine düşen ayışığı daha da hissedilebilir kılar göğsündeki ağrıyı. Bilirsin. Göğsüne giren ağrı farklı. Lafını unutturur, susturur, yutturur. Gözünü kör eder, ışıkları kapar, kapıları kilitler. Göğsüne giren ağrı farklı. Ama hatırası hangi delikte saklı?
Ruhuna el sürdürme, gözlerini kör eder. Kafandaki ses, eğer onu öldürmezsen mezarına yabani otlar diker.
Reklam