Bazı yükler vardır; taşısan belin bükülür, bıraksan elin kanar. Tam on yıl oldu, o yükü kalbimde taşımaya alışalı.
İnsan en çok, kendine rağmen sevmeye devam ettiği o sessiz anlarda yoruluyor. Birini hayatının merkezine koyup, onun orada olduğundan habersiz kalmasını izlemek, dünyanın en ağır sessizliğiymiş. Keşke zamanı geri alabilseydim; ilk bakışın yaşanmadığı, o düğümün hiç atılmadığı bir ana dönebilseydim.
Şimdi sadece, hiç olmamış gibi yapmayı öğreniyorum. Keşke sevmeseydim, belki o zaman kendimden bu kadar uzaklaşmazdım.