Ezgi Dölek Atan
@zeze806
123 okur puanı
Ağustos 2017 tarihinde katıldı
Kitap çok sürükleyiciydi amaaaa kitaba ismini veren DİP kısmı ve kitabın sonu çok eksikti, yarım kalmıştı . Kitabı hüzünlü bitirdim. Olay farklı, ilgi çekiciydi. Devrimi ve devrimcileri çok iyi bilen Uyurkulak’ın da ilk kitabından bu yana fikirlerinin değiştiğini hissettim ( hepimiz gibi ).
Muzaffer üzüntüyle baktı ona. Seçeneği kalmayan, çaresi olmayan insanların hışırlığı vardı her halinde. Ama iktidarını ve itibarını kaybeden çoğu yalaka gibi, kendine katlanamıyor, haysiyetli günlerinin hasretini çekip şanlı mazisinin yasını tutuyor, bu yüzden arada bir ani gurur nöbetleri geçiriyordu. Bu yersiz infilaklar onu daha da düşkün gösteriyordu.
Tasavvufi bir tarikat şeyhinin mürşidesi olan Nurcihan Giray, kafasını İslam’ı yoksulluktan, cehaletten, köylülükten arındırmaya takmıştı. Bunun yolunu da yoksulları, cahilleri, köylüleri görüş menzilinden çıkarmakta bulmuştu. Namazlar Boğaz manzarasına karşı, misk-ü amber kokuları eşliğinde kılınsın ve kimsenin çorabı delik, ceketi yamalı, teri kokulu, saçları yağlı olmasın istiyordu.
Nurcihan Giray’a göre “insanlar kendilerinden üstte olanlarla beyhude yarışmak yerine, kendi çevresinin en makbulü olmayı bilerek” mutlu olabilirdi. Eşitlikçiliğin sebep olacağı adaletsizliktense, hiyerarşinin temin edeceği ahenk ve nizam bin kat yeğdi. Eğitimi ve okuryazarlığı yaygınlaştırma gayretlerine de karşıydı Giray, zira “et yiyenin önüne ot, ot yiyenin önüne et koyarak” asırların tecrübesiyle teşekkül ettirilmiş kutsal bir dengeyi bozmanın alemi yoktu. Mazinin itaat ve haddin her şeyden önce geldiği dahice düzeninde kölelik pekala şerefli bir mevki sayılırdı.