Geceleri sabahlara kadar okumayayım da ne yapayım? Ben,el ayak çekildikten sonra odamın kapısını sürmeleyip kitaplarımla başbaşa kalmak saatini dört gözle beklerim.Çünkü,bu ömrümün bütün hazin sergüzeştini ve yaşadığım anın ağır sıkıntısını unuttuğum tek saattir.
Sabretmeye,beklemeye ve katlanmaya söz verdiler.Ölüm ayırana kadar birbirlerini hiç terk etmeyeceklerine yemin ettiler.Bu anlaşma kelimelerle değil,söz diliyle değil;bakışlarla,kalp diliyle gerçekleşmişti.