Simay Yıldız
@zimlicious
youtube.com/@zimlicious
Okuduğum tüm kitaplar burada çıkmadığı için daha çok GoodReads'deyim. Olur da bana ulaşmak isterseniz blogumu ziyaret edebilirsiniz.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Çocuk kitaplarını ne kadar çok sevdiğimi söylemiyorum artık; azıcık da olsa takip ediyorsanız biliyorsunuzdur artık. Luigi Ballerini ile de Günışığı Kitaplığı sayesinde, Parlak Fikir Pastası kitabı ile tanışmıştım. Hatta o dönem peş peşe, workshop yapmak için önce Şanlıurfa’ya, hemen arkasından da Trabzon’a gittiğim bir dönemdi ve Şanlıurfa’nın kavuran sıcağında limonatamı yudumlarken bayıla bayıla, canım pasta çeke çeke okumuştum. Doğaya Fısıldayan Çocuklar da yazarın yine Günışığı Kitaplığı tarafından dilimize kazandırılan bir diğer, bir o kadar minnoş kitabı.
zimlicious.com/dogaya-fisilday...
Normal İnsanlar bol ödüllü bir kitap ve 2018 Booker Ödülü adaylığı ile 2018 Women’s Prize for Fiction adaylığı da var. Ama kitabı merak etmemin sebebi bu değildi; hepimiz kabul edelim, pek çok alanda olduğu gibi kitaplar söz konusu olduğunda da ödüller çok politik bir şekilde veriliyor. Ödüllerin verildiği kitaplar kötü demiyorum ama ben de dâhil olmak üzere gördüğüm kadarıyla çoğu okur “neden ki ya?” diye kalıveriyor. Normal İnsanlar da aldığı ödüllerle değil, okurları epey bir bölmesiyle çok ilgimi çekti. Birdenbire popüler olan bu kitabı normalde pek kitap okumayanlar da okudu. Benim gördüğüm kadarıyla da seveni de nefret edeni de çok güçlü bir şekilde seviyor veya nefret ediyor. İşte bu beni meraklandırır, arkadaş!
Normal İnsanlar aslında bir aşk hikâyesi. Ama bilirsiniz, aşkın tanımı ve nasıl yaşandığı, yaşanması gerektiği herkese göre değişiyor. Bu kitap da bunun mükemmel bir örneği bence. The Guardian, yorumunda kitabı şu şekilde tanımlamış:
“İki ana karakter arasında bir vals, hatta tango”
Bana göre valsden ziyade bir tango Normal İnsanlar: şehvetli, romantik, itişli çekişli, uzaklaşıp yakınlaşmalı ve bir yandan da acı çeken bir şey. Söz konusu ana karakterler de aynı liseye giden sıska, kaygılı, akıllı ve zengin bir ailenin kızı olan Marianne ile ebeveynlerimizin “düzgün” olarak tanımlayacağı, işçi sınıfı bir aileden gelen, futbol takımının yıldızı Connell. Kitabın arkasını okuduğunuzda da bu iki karakterin ilişkisinin ele alındığını zaten anlayacaksınız; o yüzden ‘spoiler verdin!’ falan demeyin bana. Hatta sizde benim gibi ne olduğundan çok nasıl olduğu kısmı konusunda heyecanlanıyorsanız epey garip şeyler bekliyor sizi, söyleyeyim.
Devamı:
Edebiyattaki en sevdiğim açılış cümlelerinden biri Gabriel Garcia Marquez’in Kırmızı Pazartesi’sinden: “Santiago Nasar, onu öldürecekleri gün, piskoposun geleceği gemiyi karşılamak için sabah saat 05.30’da kalkmıştı.” Daha en başından size Nasar’ın sonunun ne olacağını söylüyor; hatta çoğunun spoiler verme! diyerek isyan edeceği bir cümle bu. Ama adamın başına neler geldiğini, kimin, onu neden öldürmek istediğini merak ede ede bir çırpıda okuyorsunuz kitabı. Ufak Yangınlar da çok benzer bir şekilde, diğer hiçbir şekilde Kırmızı Pazartesi’ye benzemese de benzer bir hisle başlıyor:
“Shaker Heights’taki herkes o yaz bunu konuşuyordu: Richardsonların en küçük çocuğu Isabelle, sonunda kafayı yemiş ve evi yakmıştı.”
Yani, daha en başından Richardsonların en küçük kızı Isabelle’in evlerini yaktığını öğreniyoruz. Peki ama neden? Liseye giden, zengin bir kızın ne derdi olabilir ki?
Devamı: zimlicious.com/ufak-yanginlar-...
