Biz kalabalık bir aileydik. Altı kardeş güle oynaya eğlenirdik akşamları. Ta ki babam eve gelene kadar. O geldiğinde hepimize bir hâller olurdu. İlk önce eğlence biterdi, sonra derin bir sessizlik... Buna bir türlü anlam veremezdim. Bağırmaz, dövmezdi ama yine de çoğu zaman gereksizce çok çekinirdik kendisinden. Yani onun dünyası ayrıydı, bizimki ayrı.