Puan vermedi
Karamazov Kardeşler
Bu romanı bir cinayet hikâyesi gibi okumak en büyük yanılgıdır. Dışarıdan bakıldığında bir baba ve üç oğul etrafında gelişen bir suç olayı anlatılıyor gibi görünse de aslında romanın derdi “kim öldürdü?” değil, insanın nasıl bir varlık olduğudur.
Merkezde sevgisiz, yozlaşmış bir baba vardır: Fyodor Pavlovich Karamazov. Bu baba sadece bir karakter değil, aynı zamanda bir başlangıçtır; çünkü onun temsil ettiği sevgisizlik, üç farklı insan doğurur.
Dmitri Dmitri Karamazov duygularıyla yaşayan, öfkeli ve dürtüsel biridir. Suça en yakın görünen kişi olmasına rağmen en “insani” tarafı da onda görülür. Roman, onun üzerinden “insan kontrolsüz duygularıyla suçlu mu olur, yoksa sadece zayıf mı?” sorusunu sordurur.
Ivan Ivan Karamazov ise romanın en sarsıcı zihnidir. Tanrı’yı, adaleti ve düzeni reddeder. Özellikle çocukların çektiği acılar üzerinden dünyayı kabul edilemez bulur. Ancak romanın en büyük trajedisi şudur: Ivan’ın düşünceleri güçlüdür ama bu düşünceler onun iç dünyasını da parçalar.
Alyoşa Alyosha Karamazov ise diğerlerinin tam tersidir. O felsefe üretmez, tartışmaz, isyan etmez. O “yaşar”. Bu yüzden bazı okurlar için eksik ya da pasif görünse de aslında romanın vicdan tarafını temsil eder.
Bir diğer önemli figür Starets Zosima’dır Starets Zosima. O, “herkes birbirinden sorumludur” düşüncesiyle romanın manevi tarafını temsil eder. Ancak onun ölümünden sonra bedeninin çürümesi, inanç ve beklenti arasındaki çatışmayı derinleştirir.
Romanın en güçlü yönü şudur: Suçu tek bir kişiye ait görmez. Bir cinayet bile tek bir anda değil; yıllar boyunca oluşan sevgisizlik, düşünceler, ihmal ve seçimlerin birleşimi olarak anlatılır. Bu yüzden roman aslında bir “suç romanı” değil, bir insanlık zinciri anlatısıdır.
Sonuçta roman şunu sordurur:
İnsan, sadece
Karamazov Kardeşler İnceleme Ve Yorum
Hayatımın 6 ayına eşlik eden bu kitap için nereden başlanmalı nasıl başlanmalı hiç bilmiyorum aslında. Ama öncelikle söylemeliyim ki incelememi görüp merak edenler henüz kitabı okumadıysalar buranın spoiler içerdiğini bilmeli. Ben 19 yaşında biri olarak haddim olmadan kitap üzerine kendi yorumlarımı ve karakter analizlerimi yapıp ayrılacağım. Ayrıca bu incelememi yaparken arka planda "Richter: On the Nature of Daylight" parçası bana eşlik ediyor. Bu yüzden okurken belki bu eseri açarsanız, yazarken nasıl hissetttiğimi biraz olsun anlayabilirsiniz.
Kitabın konu olarak iki kısımda ayrıldığını söyleyebiliriz. Birinci kısımda ( burası ilk 600 sayfaya tekabül ediyor) karakterlerimizi, yani karamazov ailesini tanıyor, onların fikirlerini, felsefelerini öğreniyor, hayatlarına eşlik ediyoruz. İkinci kısım ise kitapta gerçekleşen bir cinayet üzerine dönüyor. Ki bu kısımdaki mahkeme gününü okumak çok zevkliydi. Savcımız ippolit krilloviç ve avukatımız fetyukoviç, cinayet konusunda iki farklı görüşe sahip konuşmalarını ve savunmalarını yapıyorlar, ki ikiside çok dokunaklı baktığınızı zaman mantıklı savunmalar yapıyor. O yüzden geçmişte hasım olan bu iki hukuk adamının konuşmalarını dinlemek çok zevkliydi. Birinci kısım ile ilgiliyse genel olarak bir olaya değinmeden yalnızca karakterlerimiz üzerine görüşlerimi bildireceğim.
İncelememe dostoyevskinin Ana karakter olarak belirlediği Alyoşa karakteri ile başlamak istiyorum. Alyoşa; dindar, insan seven, merhametli, yüce gönüllü karakterlerden biri. Bu özelliklerinden ötürü belkide kitapta en çok sevilen karakter aynı zamanda. Benim alyoşa'ya karşı ilk bağlanmam Staretz Zosima'nın cenaze gününde, bir mezarlığın arkasına çöküp ağladığı sahne de oldu. O an sarılıp elini tutmak istedim alyoşa'nın. Çok saf, çok temiz bir kalbe sahip
Reklam
Bu kitap bir roman değil, insanın kendi içindeki uçurumlarla girdiği bir düellodur.
Dostoyevski bize önce bir hastalık teşhisi koyar: "Karamazovluk." Bu, toprağa bağlı, vahşi, şehvet dolu ve hayvani bir yaşama arzusu ile göksel bir huzur arayışı arasındaki o korkunç sarkaçtır. Baba Fyodor bu bataklığın kendisidir; Dimitri onun tutkulu kurbanı, İvan onun zihinsel reddedişi, Alyoşa ise o bataklıktan yükselen nilüferdir.
İvan’ın felsefesi, modern insanın trajdisidir. O, Tanrı’yı "akıl" yoluyla anlamaya çalışırken, aklın sınırlarına çarpar. Şöyle der bize: "Dünya bu kadar adaletsizken, bir çocuğun gözyaşı üzerine kurulu bir cenneti kabul etmek, ruhumu satmaktır." İvan’ın haklılığı, bizi o büyük ve karanlık boşluğa fırlatır: Metafizik Başkaldırı. Eğer üstümüzde bizi denetleyen mutlak bir ahlak yasası yoksa, insan kendi kendinin tanrısı olur. Ama İvan şunu unutur; tanrı olan insan, kendi vicdanının ağırlığı altında ezilmeye mahkûmdur.
Dimitri, "Her şey mübahtır" diyen İvan’ın aksine, "Her şeyi hissettim ama hiçbir şeyi açıklayamadım" diyen adamdır. O, Karamazovluğun en saf halidir. Günahın dibine kadar batar ama ruhundaki o ilahi kıvılcım asla sönmez. Onun felsefesi "Çileyle Arınma"dır. İşlemediği bir baba katilliği suçunu üstlenirken aslında şunu demek ister: "Ben bu cinayeti işlemedim ama ruhumda o babayı öldürme arzusu vardı. Bu yüzden suçluyum ve acı çekerek temizlenmeliyim."
Alyoşa, kitabın felsefi sentezidir. İvan’ın keskin zekasına ve Dimitri’nin yıkıcı tutkusuna karşı "Aktif Sevgi"yi koyar. Alyoşa’ya göre dünya, argümanlarla değil, bir başkasının acısına sessizce ortak olarak kurtarılabilir. Peder Zosima'dan öğrendiği o sarsıcı gerçek şudur: "Herkes her şeyden ve herkesten sorumludur." Eğer ben kapımdaki dilenciye yardım etmiyorsam, onun hırsızlık
Puan vermedi
Romanda "Karamazovluk" diye bir kavram vardır. Bu; hayvani bir yaşama arzusu, dizginlenemeyen tutku, aşırılık ve hem en yüceye hem de en aşağıya aynı anda ilgi duyma halidir. Baba Fyodor Pavloviç, bu çamurun kaynağıdır.
Dostoyevski, insan ruhunu dört parçaya bölüp her birini bir kardeşe yüklemiştir:
Dmitri - Beden ve Tutku: Duygularıyla hareket eder. Rezalet çıkarır, içki içer, kavga eder ama kalbi temizdir. İnsanın vahşi ama dürüst yanıdır.
İvan - Zihin ve Mantık: Romanın entelektüel gücüdür. Tanrı’nın varlığını değil, yarattığı dünyanın adaletsizliğini sorgular. Meşhur "Büyük Engizisyoncu" bölümünün yazarıdır. Modern ateizmin ve nihilizmin babası sayılır.
Alyoşa - Ruh ve İnanç: Romanın ışığıdır. Manastırda yetişmiştir. Saf sevgiyi ve bağışlamayı temsil eder. Dostoyevski’nin "ideal insan" arayışıdır.
Smerdyakov - Karanlık ve Kin: Gayrimeşru çocuktur. Saralıdır, mutfakta çalışır. İvan’ın fikirlerini uygulayan o sinsi gölgedir. İnsanlığın bastırılmış nefretini temsil eder.
Romanın kalbinde İvan Karamazov’un şu mantığı yatar: Eğer Tanrı ve ruhun ölümsüzlüğü yoksa, erdem diye bir şey olamaz ve her şey mübahtır.
İvan bu fikri ortaya atar, Smerdyakov ise bu fikre dayanarak babayı öldürür. Burada Dostoyevski şunu sorar: Fikri söyleyen mi suçludur, yoksa o fikri hayata geçiren mi?
İvan’ın Alyoşa’ya anlattığı bu hikâye, dünya edebiyatının en derin felsefi metinlerinden biridir. İsa, 16. yüzyılda İspanya’ya geri döner ama Kilise (Engizisyoncu) onu hapseder.
Argüman şudur: İnsanlar özgürlüğü taşıyamazlar. Özgürlük onlar için bir yüktür. Kilise, İsa’nın verdiği özgürlüğü onlardan geri almış, karşılığında onlara ekmek ve mucize vererek onları mutlu birer köle yapmıştır.
Suç ve Adalet: Kim Öldürdü?
Polisiye olarak roman bir babalık katli üzerinedir.
Gerçek katil:
KARAMAZOV KARDEŞLER
(Roman)
Fyodor Mihayloviç Dostoyevski
1821–1881 yılları arasında yaşamış olan Fyodor Mihayloviç Dostoyevski, Rus edebiyatının ve dünya edebiyatının en önemli yazarlarından biridir. Karamazov Kardeşler, yazarın ömrünün son döneminde kaleme aldığı, insan ruhunun derinliklerini konu edinen son ve en kapsamlı eseridir.
Dostoyevski, hemen tüm edebî eserlerinde şu temel temaları işler:
• İnsan ruhunun derinlikleri
• İnsan ruhundaki çelişkiler
• Suç ve vicdan ilişkisi
• İnanç–inkâr çatışması
• Ahlaki ve felsefi sorgulamalar
Bu roman, insanın iç dünyasına dair şu temel soruyu merkeze alır:
“İnsan her şeyi yapmaya muktedir midir?”
⸻
Romanın Kahramanları
Ana karakterler:
• Fyodor Pavloviç Karamazov (Baba):
Bencil, ahlaki değerlerden yoksun, çıkarcı ve alaycı bir kişiliktir. Para ve zevk düşkünlüğüyle aile içindeki çatışmaların temel kaynağıdır.
• Dmitri (Mitya) Karamazov – Büyük oğul:
Tutkulu, fevri ve duygularıyla hareket eden bir karakterdir. Onur, kıskançlık ve suçluluk duyguları arasında savrulur.
• İvan Karamazov – Ortanca oğul:
Akılcı, sorgulayıcı ve entelektüeldir. Tanrı, kötülük ve özgür irade üzerine derin düşünceler geliştirir. Romanın en çarpıcı felsefi cümlesi ona aittir:
“Tanrı yoksa her şey mübahtır.”
"Gökten işaret gelmez kalbin dediğine inan"
#okudumbitti
-Karamazov Kardeşler
[ 
Fyodor Dostoyevski ]
"Tek bir roman vardır o da 
Karamazov Kardeşler 'dir" der Cemil Meriç.
Sigmund Freud ise Dostoyevski'yi incelediği makalesine şöyle başlar;"Yaratıcı sanatçılığı en az şüphelinecek yanıdır. Dostoyevski sanatçı olarak 
William Shakespeare 'in yanında yer alır." Pekala tüm edebiyat dünyasının tartıştığı bir konu olan yaşamış en büyük romancı Dostoyevski midir değil midir? Bu ne kadar bizi aşan bir konu olsa da Karamazov kardeşler de yazılmış en büyük dünya klasiği midir değil midir? sorusunu sordurabilir (Uçsuz bucaksız cevaplar sarmalını doğurur elbette bu soru.)
Öncelikle bu eseri okuduktan sonra bende bıraktığı daha önce Dostoyevski'nin başka eserlerini(başta 
Suç ve Ceza 'yı) okurken, gerek eserin kalın olması gerekse de hep bir erteleme çabasında olduğum için biraz pişmanlık duyduğumu söyleyebilirim. Dostoyevski'nin yazdığı son kitap ve aynı zamanda ustalık eseri diyebiliriz. Bana göre en iyi eseri bu kitap. Bu eser de; felsefe,inanç,ahlak,toplumsal yozlaşma,kuşak çatışması vs. gibi birçok konuda ve dolu dolu bir kitap okudum. Gerçekten muhteşemdi hala okumayan varsa bir an önce başlamasını tavsiye ederim.
Roman temel de her biri insan doğasının farklı bir yönünü temsil eden üç kardeş üzerinden yitirilmiş giden bir ömrün arda kalan hezimet ve boşluğunu anlatır. Karamazov kardeşler sadece bir cinayet ve aile dramı değil aynı zamanda insan ruhunun karanlık tarafları üzerine inşa edilmiş felsefi bir inceleme. Bu karakterleri kısa kısa açıklayalım.
-Fyodorov pavloviç: Kendisine soytarı denilmesinden hoşlanan şehvet,bencillik,ahlaksız ifadelerini fazlasıyla bünyesinde barındıran,tek amacı daha çok para ve kadın olan,aile değerlerinden habersiz bir baba.
-Dmitri Karamazov(Mitya): En büyük abi. Gönül meseleleri ve serserilik bakımından babasının farklı bir
Fyodor Dostoyevski ]
"Tek bir roman vardır o da Karamazov Kardeşler 'dir" der Cemil Meriç.
Sigmund Freud ise Dostoyevski'yi incelediği makalesine şöyle başlar;"Yaratıcı sanatçılığı en az şüphelinecek yanıdır. Dostoyevski sanatçı olarak William Shakespeare 'in yanında yer alır." Pekala tüm edebiyat dünyasının tartıştığı bir konu olan yaşamış en büyük romancı Dostoyevski midir değil midir? Bu ne kadar bizi aşan bir konu olsa da Karamazov kardeşler de yazılmış en büyük dünya klasiği midir değil midir? sorusunu sordurabilir (Uçsuz bucaksız cevaplar sarmalını doğurur elbette bu soru.)
Öncelikle bu eseri okuduktan sonra bende bıraktığı daha önce Dostoyevski'nin başka eserlerini(başta Suç ve Ceza 'yı) okurken, gerek eserin kalın olması gerekse de hep bir erteleme çabasında olduğum için biraz pişmanlık duyduğumu söyleyebilirim. Dostoyevski'nin yazdığı son kitap ve aynı zamanda ustalık eseri diyebiliriz. Bana göre en iyi eseri bu kitap. Bu eser de; felsefe,inanç,ahlak,toplumsal yozlaşma,kuşak çatışması vs. gibi birçok konuda ve dolu dolu bir kitap okudum. Gerçekten muhteşemdi hala okumayan varsa bir an önce başlamasını tavsiye ederim.
Roman temel de her biri insan doğasının farklı bir yönünü temsil eden üç kardeş üzerinden yitirilmiş giden bir ömrün arda kalan hezimet ve boşluğunu anlatır. Karamazov kardeşler sadece bir cinayet ve aile dramı değil aynı zamanda insan ruhunun karanlık tarafları üzerine inşa edilmiş felsefi bir inceleme. Bu karakterleri kısa kısa açıklayalım.
-Fyodorov pavloviç: Kendisine soytarı denilmesinden hoşlanan şehvet,bencillik,ahlaksız ifadelerini fazlasıyla bünyesinde barındıran,tek amacı daha çok para ve kadın olan,aile değerlerinden habersiz bir baba.
-Dmitri Karamazov(Mitya): En büyük abi. Gönül meseleleri ve serserilik bakımından babasının farklı birReklam
Reklam